Hello Mr President....

Στα προχτές ήμουν με τον συνδετημόνα και συνμπλογκαριστή Mike σε γνωστό καφέ μπαρ της παραλίας της Θεσσαλονίκης, αυτής της ευλογημένης μπουγατσούπολής. Ο Mike φεύγει φαντάρος (και ίσως είναι ο μόνος που χαίρεται, αλλά στο κάτω κάτω καθένας μας δικαιούται να κρύβει ένα στρατόκαυλο μέσα του) και είπαμε να χαιρετηθούμε. Μέσα στις στρατοκουβέντες, που ευτυχώς δεν κράτησαν πολύ, αναφέρθηκε και το θέμα της εκλογής του νέου Προέδρου μας, του Κύρίου Μπάρακ Χ. Ομπάμα.

Φυσικά και οι δυό μας, ως γνήσιοι δημοκράτες, χαιρετήσαμε την εκλογή του έγχωμου λεπτού γερουσιαστή από το Ιλινόι ( πρέπει να είναι κάπου κοντά στο νομό Φθιώτιδας από ότι ενθυμούμαι). Το ίδιο έκανε και ο υπόλοιπος "πολιτισμένος" κόσμος, ναι αυτός που δεν επιτρέπει τη μεταναστεύση, αυτός που βγάζει το στρατό για να φυλάξει και καλά τις πόλεις από τους τρομοκράτες, αυτός που κόβει το ίντερνετ σε όσους κατεβάζουν αρχεία που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στη συνέχεια της κουβέντας όμως, εκφράστηκαν δυο διαφορετικές απόψεις. Δεδομένου ότι ο εκκολαπτόμενος πολίτης δεν μπορεί να τις εκφράσει, θα τις εκφράσω εγώ για αυτόν. Ο Mike λοιπόν, φύση αισιόδοξο άτομο (ενίοτε και αιδιόδοξος, αλλά αυτό είναι για αααλλες ώρες) προήγαγε το γεγονός του χρώματος του νέου προέδρου και της αλλαγής που από μόνο του αυτό θα φέρει. Συνέχισε τονίζοντας την ταπεινή του καταγωγή, με αφρικανικές καταβολές -μία αδερφή της γιαγιάς του να τον συγχαίρει από κάποια γωνιά της Κένυας- καιτα γκέτο στα οποία έζησε και μεγάλωσε. Τέλος, τόνισε τα καλά της πολιτικής του για την οικονομία και τις σχέσεις των ΗΠΑ με τον υπόλοιπο κόσμο ( μειώσεις φορολογίας, απόσυρση στρατευμάτων από το Ιρακ και συνομιλίες με το Ισλαμ). Συν στο πακέτο ο έρωτάς του για την Πρώτη Κυρία που φαίνεται, κατά τον Mike πάντα, σε κάθε τους τρυφερό ενσταντέ. Συμπέρασμα: Ο τέλειος πρόεδρος, ακόμα πιό αγαπητός από την εποχή Κένεντυ και πιθανότατα με μεγαλύτερα ποσοστά προσέλευσης στις κάλπες.

Κάπου εκεί ξεκινάω εγώ, φύση απαισιόδοξος και οπαδός των θεωριών συνομοσίας (ναι, είναι αλήθεια: είχα τον Δ. Λιακόπουλο καθηγητή στο φροντιστήριο και με επηρέασε, no shit about it). O συμπαθέστατος κύριος Ομπάμα, με τις οικονομικές σπουδές, με πλήθος περγαμηνών για την βοήθειά του στο κοινωνικό σύνολο, με τον φλογερό του λόγο στο συνέδριο των Δημοκρατικών, με τις ενωτικές ιδέες για τους πάντες και τα πάντα. Ναι, είναι όντως ο τέλειος υποψήφιος. Ναι είναι αυτός που μπορεί να έχει τις αγνότερες των προθέσεων και τις υπέροχες ιδέες και προοπτικές. Ναι, είναι αυτός που μπορεί να κατευνάσει τα πλήθη, τουλάχιστον για 8 χρόνια, εάν επανεκλεγεί. Όμως τι έχουμε στα χέρια μας; Οικονομική κρίση, πόλεμο σε κάθε γωνιά του πλανήτη, περιβαλλοντικά προβλήματα που χτυπάνε όχι καμπανάκι αλλά τις καμπάνες της Κολάσεως. Να πώ κι άλλα; Ανεργία, αρρώστιες, πείνα, ενεργειακή κρίση. Τα πλήθη είχαν αρχίσει να γίνονται ανήσυχα και να εξεγείρονται σιγά σιγά, ακόμα και στην αιώνια κοιμισμένη Αμερική (και ξανά τονίζω τα μεγάλα ποσοστά συμμέτοχής στις εκλογές). Αυτό δε βόλευε κανένα νομίζω, κανένα από αυτούς που μπορεί να ελέγχουν τις τύχες αυτού του κόσμου, αλλά μένει στο παρασκήνιο. Συνεπώς θέλαν ένα "Λευκό Βασιλιά" στη σκακιέρα (έστω και με μαύρο δέρμα), που μπορεί να είνα βασιλιάς αλλα δεν σημαίνει ότι κινείται μόνος του. Απλά είναι κάποιος που μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, να δώσει λίγα ώστε μετά να "πάρουν" περισσοτερα, όταν σημάνουν οι καμπάνες που λέει και το τραγούδι. Ο Ομπάμα για εμένα ενσαρκώνει αυτό ακριβώς, την ελπίδα που κατά το Νίτσε είναι το χειρότερο πράμα γιατί σε κάνει να μην προσπαθείς να αλλαξεις το κακό.

Φυσικά και οι παραπάνω σκέψεις μου είναι απλά εικασίες, ενώ τα λόγια του Mike γεγονότα. Το ποιός θα έχει δίκαιο τελικά, θα φανεί στο χειροκρότημα. Ελπίζω να μην είμαι εγώ.

ΥΓ: Καλή θητεία man. Θα σε περιμένω εδώ, όπως με περίμενες και εσύ...

ΥΓ2: Αγγελίνα, καλως ήρθες. Έχω ακούσει τα καλύτερα, περιμένω αποδείξεις...

Hit the brakes

Η ζωή είναι ωραία...Η ζωή είναι ωραία, μα τα έχει με άλλον. Η ζωή είναι ωραία, τα έχει με άλλον αλλά μας δίνει και εμάς λιγάκι κοκό, έτσι για την πουτανιά της. Η ζωή είναι ωραία, τα έχει με άλλον, μας δίνει και εμάς λιγάκι κοκό αλλά τρέχει πολύ γρήγορα.Η ζωή είναι ωραία, τα έχει με άλλον, μας δίνει και εμάς λιγάκι κοκό, τρέχει πολύ γρήγορα και κάποιος πρέπει να την πιάσει (Αυτή την τελευταία πρόταση την έκανα copy paste!). Επομένως ή πρέπει να τρέχει αυτός που θέλει να την πιάσει πιό γρήγορα από αυτήν (μπορεί να τρέχει και το ίδιο γρήγορα, αλλά θα πρέπει να ξεκινήσει από το ίδιο σημείο, αλλιώς δε θα την φτάσει ποτέ) ή η ζωή χρειάζεται να ρίξει τους ρυθμούς της. Αλλά δεν παίζει να τους ρίξει μόνη της, αλλά πρέπει να τους σκουντίξουμε εμείς να πέσουν, μήπως και γίνει τίποτις.

Όλο το παραπάνω ονομάζεται παραγωγική σκέψη ή απλά ένα μάτσο μπούρδες. Τώρα, αν σας αρέσει να πέφτετε μέσα στα σκατά, γιατί μετά μυρίζεται καλύτερα όταν είστε καθαροί, έυγε. Ο εαυτούλης μου είναι ίδιος. Παρόλα αυτά, το κατακάθι της παραγωγικής σκέψης είναι ότι οι ρυθμοί παραέχουν γίνει γρήγοροι.

"Τώρα το κατάλαβες ρε μάπα;", θα μου έλεγε ο Μike (που χάθηκε αυτός άραγε). Ναι, τώρα μου πέρασε από το μυαλό, δεν το κατάλαβα τώρα. Απλά τώρα μου ήρθε και τώρα το λέω. Όλα μου φαίνεται ότι περνάν υπερβολικά γρήγορα. Τόσο που δεν μπορεί κανείς να τα απολάυσει όπως θα ήθελε. Τσιμπολογάμε από δω και από κει, λιγάκι από όλα. Και πως να κάνουμε αλλιώς αφού όλα είναι στη λωρίδα ταχειας κυκλοφορίας και ίσα που που τα βλέπουμε, πόσο να τα πιάσουμε κιόλας.

Αλλά ώπα, να το συλλογιστικό λάθος. Δεν είναι τίποτα στη λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας. Εμείς είμαστε στη λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας. Εμείς έχουμε το γκάζι τσιτωμένο και σχετικά τα βλέπουμε όλα να περνάνε σφαίρα. Αλλά αυτά είναι ακίνητα, εμείς τρέχουμε με τις μπάντες. Και χωρίς ζώνη ασφαλείας.

Μπράβο ρε μάστορα. Και τι να κάνουμε που η ζωή μας είναι ετσι?
Τι να κάνουμε; Ας κάνουμε στο πλάι. Ας βρούμε το πρώτο πάρκιν και ας αράξουμε, έστω και με τα αλαρμ αναμένα. Ας θαυμάσουμε τον ήλιο να βουτάει στη θάλασσα, ας αφήσουμε τον αέρα να μας μαστιγώσει το πρόσωπο, ας κάνουμε έρωτα πάνω στο καπό του αυτοκινήτου βρε αδερφέ....

Και ας ξεκινήσουμε μετά με σταθερή ταχύτητα, σταθερή αλλα μικρή, για τον προορισμό μας. Και αυτοί που μας περιμένουν; Αν σημαίνουμε κάτι για αυτούς που μας περιμένουν, θα χαρούν για το ότι φτάσαμε και όχι για το πότε φτάσαμε....Ναι, αλλά αν έχουμε να προλάβουμε κάτι; Ας ξεκινήσουμε λιγάκι νωρίτερα τότε, έτσι θα απολαύσουμε και το ταξίδι και τη δουλεία μας θα κάνουμε. Και αν δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε νωρίτερα, γιατί κάτι έχουμε να τελειώσουμε; Ας το φροντίζαμε νωρίτερα....Α, και με τα ΑΝ δεν φτιάχνουμε πραγματικότητες...Μόνο εικασίες...

(Παρα ήμουν διδακτικός ε?)

Ακούγοντας το καινούριο cd των Kings of Leon- Only By The Night...
Στην φωτογραφία, ο 39ος πρόεδρος των ΗΠΑ (της πατρίδας όλων δλδ) ο Δημήτριος Καρτέρης, μέγιστος Έλλην!

Black Holes and Rebellations

Μάυρη τρύπα. Μία οπή στο χωροχρόνο, με άπειρη πυκνότητα. Ιδιότητά της να έλκη όλα τα «αντικείμενα» καθώς και την ενέργεια και να τα συνθλίβει μέσα της, μετατρέποντάς τα σε ένα απλό τίποτα. Υπάρχουν στα αλήθεια οι μαύρες τρύπες ; Μπορεί κανείς να έρθει σε επαφή με μαύρη τρύπα;
Οι επιστήμονες διατείνονται ότι υπάρχουν και έχουν τρόπους να το αποδείξουν. Στο διάστημα. Λίγοι όμως ασχολούνται με τις μαύρες τρύπες εδώ κάτω στη γη. Με τις μαύρες τρύπες που έλκουν τον χρόνο και την σκέψη μας, καταβαραθρόνοντάς τα στο αιώνιο σκότος. Γιατί τί άλλο είναι η ζωή από χρόνος και σκέψεις;
Θα μου πείς τώρα από εκεί που είσαι ότι η ζωή είναι και πράξεις. Ναι, δε θα διαφωνήσω, επί της αρχής. Αλλά οι πράξεις για εμένα ανήκουν στο παρελθόν, την στιγμή ακριβώς που διαπράττονται. Είναι καταδικασμένες να χάνονται στην ανυπαρξία της ύπαρξής τους. Τα αποτελέσματά τους είναι αυτά που μένουν, που σε κάνουν να σκεφτείς και πάλι και ούτο κάθε εξής..
Χρόνος και σκέψεις λοιπόν, για να επανέρθω. Η πεμπτουσία της ύπαρξης, ένας κικεώνας, μία σπείρα που άλλοι την ονομάζουν ζωή. Ένα μεγάλο ρολόι που μετράει ανάποδα και δίνει στο μυαλό την ευκαιρία να δουλέψει όσο μπορεί για να βρίσκεται σε λανθάνουσα μορφή ζωής. Κάθε δευτερόλεπτό του είναι και ένα βήμα προς το θάνατο, κάθε δευτερόλεπτό του είναι μία συνάθροιση σκέψεων που επιτρέπει στον καθένα να αισθάνεται και να βιώνει με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο γύρω του. Το βίωμα αυτό, πλασματικό και ουτοπικό, προσδίδει στον καθένα μας τις αναμνήσεις, με σκοπό να έχουμε ένα μεγάλο απόθεμα όταν θα ξαναγυρίσουμε στο χώμα από το οποίο είμαστε πλασμένοι, κατά μία αντίληψη πάντα.
Κάπου εκεί κάποιοι, κάπως, με περίτεχνο τρόπο σκορπάνε τις μαύρες τρύπες τους. Στοιχεία ζωής που πρέπει να έχεις ώστε να γίνεις αρεστός και κοινωνικά αποδεκτός. Άπειρες σκέψεις και χρόνος χαμένος, για το τίποτα. Γιατί με ένα μεγάλο τίποτα έχει οικοδομηθεί αυτός ο κόσμος και όποιος δεν το κατανοεί, είναι ευτυχισμένος μα όχι γνώστης. Σε αυτό το τίποτα κάποιοι καταχράζονται το χρόνο μας και τις σκέψεις μας για να οικοδομήσουν μια χάρτινη πρόσοψη, για να φτιάξουν κάτι. Κάτι σαν τα στούντιο στις χολιγουντιανές ταινίες, που από πίσω από ότι βλέπεις υπάρχει μία απάτη. Και αυτό το τίποτα το χρωματιστό, μας το σερβίρουν για μεγάλο γλυκό.
Και δώστου οι τρύπες τραβάνε τα πάντα κατά πάνω τους και όσο προσπαθείς να ξεφύγεις, όσο ανθίστασαι, τόσο πέφτεις και ματώνεσαι. Άπληστοι μηχανισμοί στημένοι έτσι ώστε να πλέκονται γύρω από το χρόνο σου και να τον ροκανίζουν με μανία. Καλοφτιαγμένα σαγόνια που τρέφονται με τις σκέψεις σου και γιγαντώνονται.
Και ο χρόνος σου τελειώνει απίστευτα γρήγορα και ανούσια. Τόσο απλά τόσο ωραία.....Και ύστερα νομίζεις ότι ζείς.....

O νόμος του Μέρφυ

Ο νόμος του Μέρφυ....Ο απόλυτος νόμος του Μέρφυ, ο απόλυτος νόμος της ζωής. Αν είναι να πάει κάτι στραβά θα πάει. Η πόρτα που ψάχνεις είναι δίπλα στη δική σου πόρτα, αλλά θα την ψάχνεις μέχρι να ανοίξεις κάθε άλλη πιθανή πόρτα, εκτός από τη διπλανή σου. Η κλήση που δεν πρέπει να απαντήσεις στο κινητό, θα χτυπήσει όταν περνάς δίπλα από το κινητό και εστω αν αυτό είναι χαμηλομένο θα το κοιτάξεις επίμονα και θα το σηκώσεις γιατί έτσι. Η μαλακία θα γίνει, γιατί πρέπει να γίνει και όσο και αν ματαιοπονείς θα γίνει για να γίνει και να σου σπάσει τα νεύρα.

Τα νεύρα δε, τσατάλια. Έχουμε τον πόνο μας έχουμε και τις αναποδιές μας...και πίκρα και άδικο...και δεν μπορείς να κάνεις τπτ...Εμπλοκή και πάλι εμπλοκή και εμπλοκή στον κύβο. Ποιός ο λόγος; Η παγκόσμια ισορροπία. Όπως στρώνεις έτσι θα κοιμηθείς. Όλα τα επίπεδα της ζωής μπλέκονται με περισσή χάρη. Μαλακία έκανες, μαλακία θα λάβεις (και θα τελειώσει και στη μάπα σου, για να είσαι σαν μεγάλη πορνοσταρ). Τα επίπεδα λοιπόν της αδικίας που προκαλέις και δημιουργείς, επιστρέφουν σε εσένα, σαν την χιονόμπαλα που ξεκινάει σε μέγεθος χούφτας και καταλήγει χιονοστιβάδα πάνω στο κεφάλι σου. Και χοπ, σε καταπλακώνει, να ανασάνεις δε μπορείς και όσο την παλέυεις, τόσο θάβεσαι και πιό βαθειά στο κρύο και στο απέραντο άσπρο...Νοτ μπάντ, που θα έλεγε και ένας γνωστός μου....

Στην τελική, να το μετανιώσεις δεν έχεις το χρόνο ούτε την πολυτέλεια. Οι ροκιά θέλει μαγκια και οι μαλακίες πληρώνονται με επιτόκιο που θα έκανε την ευρωπαϊκή τράπεζα να μοιάζει με συνοικιακό μαγαζάκι της κακιάς ώρας. Γεωμετρική πληρωμή της μαλακίας σε νόμισμα που σου φαίνεται άγνωστο, μα παραμένει ισχυρό και κρατεό. Και όσο δανείζεσαι τόσο φτωχαίνεις, όσο τα σπάς τόσο ξοδεύεις, όσο αναπνέεις τόσο η σκατίλα σε βουλιάζει. Αλλά δεν το μετανιώνεις, αιώνια ελληνική λεβεντιά και ψευτοτσαμπουκάς. Αυτοκριτική μηδέν και στο στήθος γράφει Πειραϊκή Πατραϊκή.

Τι μένει λοιπόν; Η παράκαμψη του συστήματος. Σε χτυπάει στα ίσια, γλιστράς από το πλάϊ. Σε κυνηγάει με δίκανο στην πεδιάδα, τρέχεις ζικ ζακ και κρύβεσαι στο θάμνο, ετοιμάζοντας τη σφεντόνα σου. Θα έχεις μόνο μία ευκαιρία, όπως ο Δαβίδ με το Γολιάθ. Μόνο, που εδώ δεν έχεις να κάνεις με ένα κακόβουλο γίγαντα, παρά με τη Λερναία Ύδρα και τα 9 της κεφάλια, που όσο κόβεις, διπλώνουν και γίνονται άλλα τόσα. Ο Ιόλαος που θα τα κάψει? Έχει λουφάξει και περιμένει την επιχορήγηση από το κράτος να ανοίξει φραντσάιζ Σούπερ Μάρκετ, να πουλάει ελιές και κασέρι στους φτωχούς στο πνέυματι. Επομένως, βάλε λάδι και έλα βράδυ. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά για να γλιστράς με χάρη στις λαβές του ερπετού. Και που ξέρεις, το βράδυ όταν πληθείς, θα έχεις και λαδάκι για σαλατίτσα...

Σιχάθηκα, σιχάθηκα τον ίδιο μου τον εαυτό που είναι σαν τις επαμφοτερίζουσες ενώσεις. Απλώνεται και αλλάζει σε χρόνο ρεκόρ, φορτώνοντας τα δεινά του στον καημένο το Μέρφυ. Σκέψου Μαν, σκέψου και πράξε. Οι συνέπειες τον πράξεων και όχι οι πράξεις καθαυτές είναι η πραγματική εικόνα. Κράτα το βάρος των αποφάσεων, γέμισε τα όπλα σου και περίμενε στο σκοτάδι. Ισως το καραούλι να πιάσει τόπο, και όλα φωτιστούν με το φως του φεγγαριού, έστω για λίγο, έστω για να δείς την ασκήμια της αντανάκλασης σου στον παραμορφωτικό καθρέφτη της αιτίας.....Καλό σου βράδυ και να προσέχεις.

Μόνολογκ (χωρίς τίτλο, χωρίς φωτογραφία)

Από τη μία..

Ένας μαυρούλης από την καραιβική αλλάζει 6 ταχύτητες σε 5 δευτερόλεπτα, σπάει ρεκόρ, καρδιές, αρχίδια. Την ώρα που τερματίζει ο δεύτερος, αυτός δίνει δηλώσεις και φωτογραφίζεται δίπλα από τον πίνακα με το ρεκόρ του. Δεν ξέρεις αν νιώθεις έκπληξη, τσατίλα ή ξενέρωμα.

Διακοπές στο κρατίδιο της Κρήτης, μπαρουτοκαπνισμένος, καμμένος (εντός κι εκτός εισαγωγικών), χαμογελαστός και τα ρέστα. Ένας μαλάκας πετάει ένα κουπάκι από παγωτό στον δρόμο. Κορνάρεις, βρίζεις, μουτζώνεις, η απάντηση είναι ένα μπουκάλι, ένα κουτάκι και μερικά ακόμα σκουπίδια βγαλμένα κατευθείαν από τον κώλο του και πεταμένα περήφανα και επιδεικτικά. Μπράβο διαγαλαξιακέ κάγκουρα, συγχαρητήρια μαλάκα, με εκδικήθηκες, με ξενέρωσες, είσαι και ο πρώτος σγουάου σούπερ ντούπερ και το μουνάκι της μανούλας σου.

Σχολιαστής κρατικής τιβί σε μια χώρα της Ευρώπης, νομίζω Ελλάδα τη λένε. Μαύρος αθλητής, χτυπάει μετάλιο, το παλεύει, προσπαθεί, βάζει τα δυνατά του. Από που είναι; Από το Τρίνινταντ και Ταμπάκο. Από που; Πως είπατε; Ξενερώνεις που καταλαβαίνεις τη γλώσσα, εύχεσαι να ήξερες μια άλλη, ας πούμε Ισλανδικά, ναι! Ισλανδικά. Να καταλαβαίνεις τη γλώσσα των ξωτικών και της Μπγιορκ, άντε δε γαμιέται έστω τη γλώσσα των άσχημων Ορκ. Κάτι. Αλλά όχι το Τρίνιτι και Ταμπάκη. Μέρσι.

Από την άλλη

Βόλτες στην Παλιά Πόλη, παράπονα, γκρίνιες, θα μπορούσε να είναι καλύτερα, να έχει χώρο για να αναπνεύσεις, κόσμο να σου χαμογελάσει, φαγητά καλά να δοκιμάσεις, κρασιά καλά να πιεις. Στα διάλα, μια χαρά περνάμε. Βλέπεις φίλους που σου λείπουν, μάλλον τους λείπεις κι εσύ, κάτι είναι κι αυτό, αγαπώ το πισί μου γιατί οι φίλοι μου ζουν εκεί. Μεγάλες κουβέντες, γουστάρεις να σκέφτεσαι έτσι, έχεις αλλάξει θέμα αλλά παράγραφο ακόμα να αλλάξεις.

Γυρνάς απέξω, όχι τώρα αλλά πριν από ώρες, τώρα μόλις ξύπνησες, δε θυμάσαι τίποτα, μάλλον γύρισες με το αμάξι, δεν θυμάσαι τίποτα αλλά είσαι σίγουρος ότι πέρασες καλά. Δεν θυμάσαι τίποτα, τι άλλο να πεις. Άλλαξε παράγραφο, κούρασες.

Προσπαθείς να κοιμηθείς, βράδυ είναι, αργά, ξημερώνει σε λίγο. Προσπαθείς, αλλά έχεις τόσα στο κεφάλι που αν τα βάλεις πάλι κάτω από το μαξιλάρι μαζί με τα χέρια, σε λίγο το κεφάλι θα ακουμπήσει οροφή. Και είναι ψηλοτάβανο το γαμίδι. Ανοίγεις μπρόζερ, λογκίν, γράφεις, γράφεις, γράφεις, το πιστεύεις αφού το έχεις αποτυπώσει τρεις φορές, σκέφτεσαι ότι έχεις να το κάνεις καιρό, χαίρεσαι που συμβαίνει, δεν θες να σταματήσεις αλλά άρχισες να σου τα σπας, νύσταξες λίγο, τέλειωσε και το άλμπουμ των fleet foxes που είχες βάλει πριν 39 λεπτά για να κοιμηθείς. Πατάς το πλέι και ξαναπέφτεις.

Let's get retarted

Είναι ένα τραγούδι των ΒΕΡ (τί είναι αυτό καλύτερα να το ψάξει όποιος διαβάζει, δλδ αν διαβάζει κανείς). Είναι το τραγούδι "Let's get it started" που στην αρχή είχε τον τίτλο της επικεφαλίδας. Οι Αμερικάνοι όμως, γνωστοί για τον αναίτιο πουριτανισμό τους (κατά την αναίσχυντη άποψή μου) δεν επέτρεψαν να κυκλοφορήσει με "προσβλητικό" για κάποιες κοινωνικές ομάδες τίτλο και επέβαλαν στους ΒΕΡ να το αλλάξουν. Και αυτοί, που δεν είναι και κανένα συγκρότημα με άποψη αλλά με χρηματικούς προσανατολισμούς, το έπραξαν.

Κάπου εδώ θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης πού το πάει ο υπογράφων. Το πάει στο ότι τελευταία δεν υπάρχει μια σιγουριά για τίποτα και όλα στηρίζονται σε ένα τεράστιο "ΜΠΟΡΕΙ". Μπορεί το ένα και μπορεί το άλλο. Δεν αισθάνομαι σίγουρος για καμία έκφανση της ζωής μου και δεν μπορώ να δώσω ή να μετα-δώσω σιγουριά σε καμία πράξη μου. Σαν να στροβιλίζουν όλα σε μία κολοσιαία αβεβαιότητα που περιδίναται και καταβοθρίζει τα πάντα στην προσροφητική της μανία. Σε διάστημα δευτερολέπτων μπορεί μιά γνώμη, ένα σχέδιο μια προοπτική να περάσει από το φάσμα του λευκού στο φάσμα του μαύρου, διασχίζοντας με χάρη την ίριδα των πιθανών λύσεων ή κατασταλάξεων.

Η αβεβαιότητα αυτή λοιπόν, που πηγάζει από πολλά τραύματα και όχι από ένα, προκαλεί την καθυστέρηση. Καθυστέρηση χρονική και πνευματική. Χρονική γιατί υπό τη δαμώκλειο σπάθη της αβεβαιότητας όλες οι αποφάσεις μετακυλίονται στο "αργότερα" μπας και σώσουμε οτιδήποτε, αν σώζεται. Πνευματική γιατι το μυαλό καταρρέει υπό το βάρος της κούρασης της ίδιας του της σκέψης και επιζητάει την πνευματική ξεκούραση η οποία προκαλεί και την ίδια την καθυστέρηση. Η καθυστέρηση η αυτή τώρα, αποδιοργανώνει το μυαλό και σόι πάει το βασίλειο.

Σε περιπτώσεις που χρειάζεται η άμεση απόφαση και χαλύβδωση σωματική και πνευματική, εγώ έχω ένα μόνιμο νεφέλωμα που δε λέει να φύγει. Και όλα είναι λιγάκι κάπως, άγευστα και άχρωμα καθώς οι στόχοι χάνονται μέσα στη δίνη που λεγαμε πρίν.....

Anyway, όπως και να έχει είχα καιρό να γράψω και είπα να καλύψω το κενό... Διαβάζεις Μοϊκ?

Τα ναρκωτικα: Burial, όλο το άλμπουμ του 2006.

The lemon tree

Όχι, δε θα μιλήσω για το τραγούδι των fool's garden (χαζόκηπος;). Θα μιλήσω για μία ταινία απλή, βατή και κατανοητή που μέσα από την απλότητά της κερδίζει το θεατή και τον κάνει να σκεφτεί λιγάκι παραπέρα, όσο χρειάζεται για να μην χαλάσει το βράδυ του.

"Η λεμονιά" λοιπόν, ένα έργο περί της σχέσεως παλαιστινίων και ισραηλινών (τα πεζά αρχικά γράμματα είναι επιτηδευμένη απαξίωση της εθνικότητας γενικώς και όχι λάθος). Το στόρυ βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Υπουργός άμυνας του ισραήλ μετακομίζει σε έπαυλη στη Δυτική Όχθη όπου συνορεύει με τον κήπο χήρας παλαιστίνιας όπου κυριαρχούν οι λεμονιές που της άφησε ο πατέρας της. Οι λεμονιές υποτίθεται ότι κρίνονται απειλή για την ασφάλεια του υπουργού και πρέπει να κοπούν. Η χήρα προσφεύγει στη δικαιοσύνη και όλα γυρίζουν γύρω από αυτό.

Στην πραγματικότητα το έργο λίγη σχέση έχει με την διένεξη στη Δυτική Οχθη. Περισσότερο χτυπάει στις διενέξεις μεταξύ των ανθρώπων. Εξαργυρώνει ουσιαστικά ένα φυλετικό-εθνικό παράλογο μίσος, σε μία βουβή αντιπαράθεση δύο ανθρώπων που ουσιαστικά δε μιλάνε ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο. Στον περίγυρο υφίστανται πολλοί χαρακτήρες που αντικατοπτρίζουν πτυχές κάθε κοινωνίας. Αυτούς που μπορούν αλλά δεν θέλουν να κάνουν κάτι για να αλλάξει ο κόσμος, αυτούς που θέλουν αλλά δεν μπορούν, αυτούς που χρησιμοποιούν ευκαιρίες περιστασιακά για να αυτοαναδειχτούν, αυτούς που ασυνείδητα αποστασιοποιούνται γιατί το πρόβλημα έχει φύγει από τις πλάτες τους και εθελοτυφλούν.

Η ταινία είναι αργή σχετικά, στατική, με κατά στιγμές ωραία φωτογραφία. Ενώ μετακινείται στο χώρο (Ραμάλα, Ιερουσαλήμ, Ουάσιγκτον), κοιτάζει στο μικρόκοσμο των ατόμων χωρίς να δίνει βήμα στις "χωροταξικές" ανησυχίες κανενός. Μόνο το τείχος που υψώνεται περήφανο γύρω από την παλαιστίνη και το επιβλητικό ανώτατο δικαστήριο δεσπόζουν ως εικόνες, πέρα από τα σπίτια των εναγομένων.

Τελικά, παρασύρει τον θεατή σε μία βουβή θλίψη για την κατάντια στην οποία περιέρχεται η κοινωνία και οι σχέσεις των ανθρώπων. Η κοινωνία μπορεί να βρίσκεται στο ισραήλ, αλλά καθρεφτίζεται άνετα στο κάτοπτρο κάθε μοντέρνας χώρας. Η κάθαρση δε θα έρθει σε καμία στιγμή.

ΥΓ: Την ταινια την είδα μαζί με το Κατερινάκι, στο θερινό κινηματογράφο Ναταλι στη Θεσσαλονίκη.
ΥΓ2: Τα ναρκωτικά που πήραμε ήταν: ΤΧC- Κομπόστα, Puschifer- Momma Sed (Tandimonium Mix)

Κάντα όλα ανάποδα

Όπως είπε και ο μεγάλος γερμανός φιλόσοφος Καρλ Χαινζ Ρουμενινγκε στο βιβλίο του "Κάντα όλα ανάποδα" : "Κάντα όλα ανάποδα και αν δε σου βγεί πάρτο από την αρχή και όπου σου βγεί".

Επειδή λοιπόν δεν μας (μου) βγαίνει θα πρέπει να μάθουμε (μάθω) να τα κάνω όλα ξανά από την αρχή. Πρέπει να μάθουμε (μάθω), να κοιτάμε, να περπατάμε, να μιλάμε, να γράφουμε, να τρώμε, να πίνουμε, να ακούμε, να φλερτάρουμε, να αγαπάμε, να κάνουμε έρωτα, να χαιρόμαστε, να απογοητευόμαστε, να νευριάζουμε, να χέζουμε -εεε...να αφοδεύουμε ήθελα να πω- από την αρχή. Πρέπει να βγάλουμε (βγάλω) τις πάνες και να μάθουμε (μάθω) να πηγαίνουμε (πηγαίνω) αρχικά στο γιο-γιο -όχι το yo που κάνουν οι αράπηδες ράπερ, αλλά αυτό το μικρό λεκανάκι που μας μάθαν (μου μάθαν) να κάνουμε (κάνω) τις ακαθαρισίες μας (μου)-και με τά στην τουαλέτα.

Τόσα χρόνια σχολεία, φροντιστήρια, πανεπιστήμια, διαλέξεις, λέξεις, ήξεις αφίξεις και τον λαιμό σου να το πνίξεις, τόσα γαμημένα χρόνια ένα στρογγυλό τίποτα (κατά προτίμηση κίτρινο τίποτα). Γιατί κάθε μέρα που περνάει νιώθουμε (νιώθω) ότι δεν ξέρουμε (ξέρω) τίποτα. "Τοποθέτησα την υπόθεση μου στο τίποτα" που λέει και ο Στιρνερ στον "Μοναδικό" του, αλλά εδώ δεν είναι καμία γαμημένη υπόθεση μα η πρόθεση και η ανάθεση της ίδιας της πραγματικότητας που άλλοι ονομάζουν ζωή, εμείς (εγώ ) όμως τη λέμε Βαγγέλη (ποιός). Από το τίποτα στο τίποτα και πάλι από την αρχή, σαν τον ταξιωδιώτη του παντώς. Μια δίνη από πισωγυρίσματα, έτσι ώστε να νομίζουμε (νομίζω) ότι όλα αυτά που πέρασαν αντί να γερνάνε το μυαλό μας (με την έννοια της ωρίμανσης), το αφήνουν παγερά αδιάφορο και κενό. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, ένας μήνας, ένας αιώνας, μια στιγμή. Δύσκολα τα πράματα να τα πάρεις από την αρχή, το μυαλό μπορεί να θέλει η σαρξ μεν αδύνατη και αισχρή. Τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα.

Σταματάω γιατί θα αρχίσω να παραλληρώ και δεν αρμόζει στους συνδετημόνες ( η τους συν-δαιμόνους) μου. Μπαρμπα-γιάννη Μακρυγιάννη, δεν μας τα έμαθες καλά και τώρα στα γεράματα θα πρέπει να γειράσκω αεί διδασκόμενος τα αδίδακτα.

ΥΓ: Τα ναρκωτικά μας: KultuR Shock-Hashishi, στην έκδοση απο το τελευταίο αλμπουμ.

Let the sunshine

Διάλειμμα από το κράξιμο. Όταν πέφτει πολύ σε μιζεριάζει. Όταν δεν υπάρχει καθόλου σε κοιμίζει. Και μια πολύ καλή αφορμή θα είναι μια αναφορά σε αυτό που έλεγα στο δεύτερο ποστ μου στο βλογ αυτό. Ναι λέιντιζ εντ τζέντλεμεν, υπάρχουν και πράγματα που μας αρέσουν (ή καλύτερα "μου", για να μην καπελώσω και τους συν-μπλογκάνθρωπους). "Προφανώς!", θα μου πείτε. Κοιτάξτε όμως λίγο την μιζέρια γύρω σας. Κατσουφιασμένες φάτσες, κουρασμένα χαμόγελα, βιαστικές καλημέρες. Όχι, καχύποπτοι αναγνώστες! Δεν θα κράξω πάλι. Λίγη εμπιστοσύνη.. Το μυαλό μου τρέχει μέσα στην κεφάλα μου (ευτυχώς και όλως παραδόξως) πιο γρήγορα από το χέρι μου πάνω στο πληκτρολόγιο, οπότε χειρόφρενο-ανασύνταξη και λετς γκόου.

Κεφάλαιο 1 - Θετική ενέργεια

Μακάρι να είχαν όλοι οι άνθρωποι στο μυαλό τους αυτές τις δύο λέξεις. Μπι κουλ μαν. Και άυριο από την ανατολή θα ξημερώσει. Και αύριο βοριάς θα φυσάει στην Ξάνθη. Και άυριο μέρα είναι, για να κλείσω με κλισέ. Για τι ακριβώς μιλάω; Πέρα από την φοβερή ικανότητα ορισμένων να είναι αισιόδοξοι σε πολύ ζόρικες στιγμές, μιλάω για την όρεξη ενός ανθρώπου να γελάει όταν δεν έχει λόγο να γκρινιάζει. Δηλαδή μια θετική προ-διάθεση. Σκεφτείτε πόσο σημαντικό είναι. Και φυσικά, (εξελικτικά) οδηγεί με τον καιρό σε ακόμα καλύτερες και φωτεινότερες διαθέσεις. Αλλά ακόμα και σε αυτό το επίπεδο σε κάνει ένα καλύτερο άνθρωπο (κλισέ αλλά αλήθεια). Καλύτερο ως προς την επιρροή που έχεις στους άλλους. Γέλα ρε άνθρωπε και κάνε με κι εμένα να γελάσω. Μπορεί να έχω τις μαύρες μου. Μπορεί να ξύπνησα στραβά. Μη μου τη σπας (tsits edit). Μην είσαι στραβός όταν είσαι σε ευθεία. Μην είσαι ξινός σαν λεμόνι και βαρύς σαν μενίρ. Κάνε πράξη το "καλύτερο κοπλιμέντο όλων των εποχών". Πόσο σημαντικό! Να επηρρεάζεις θετικά τους γύρω σου. Αυτοί οι άνθρωποι μ' αρέσουν. Μια τεράστια τελεία εδώ .

Κεφάλαιο 2 - Εξελικτική διάθεση (Δαρβίνος edit)

Εξέλιξη σημαίνει μετάβαση σε μια κατάσταση καλύτερη. Δεν γίνεται να μη βλέπει κανείς σε ποια κατεύθυνση κινούμαστε τα τελευταία 2000 χρόνια! Στραβός είναι ο γυαλός η στραβά αρμενίζω;

Ωραίος αυτός που θέλει να αναβαθμίσει την ποιότητα της ζωής του. Αυτός που τρέχει και πρήζει τον αραχτό ξυσαρχίδη Έλληνα (αυτόν που δεν μου αρέσει) για να γίνει επιτέλους κάτι. Που θέλει την πόλη του να αναπνέει όχι νέφος αλλά οξυγόνο. Να δονείται όχι από θορύβους αλλά από μουσικές. Και κάνει κάτι γι' αυτό.

Ωραίος αυτός που γουστάρει ακόμα με το σύνθημα (του Μάη) "δεν ζητάμε πολλά, τα θέλουμε όλα". Αυτός που δεν συμβιβάζεται αλλά κηνυγάει το καλύτερο, ζώντας χαμογελαστά το τώρα. Δεν είμαι ο Βούδας ούτε ο Γκάντι. Και φυσικά ούτε ο Τζον Όλντμαν. Αυτονόητα έπρεπε να είναι αυτά. Αν δεν τείναμε να γυρίσουμε στην πιθηκόμορφη συνείδηση μας.

Μεγάλη τελεία και βίντεο γιατί είμαστε και πολύ Φακ Γιέα βλογ. Καλησπέρες .

Υ.Γ: Απόσπασμα στίχων από το ποίημα¨Κούφιοι άνθρωποι" του Τ. Έλιοτ (1925).

"...μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου"

Φυτευτό...αλλά απότιστο

Καθόμουν τις προάλλες στην παραλία (δε λέω ποιά για να μην συρρέουν οι παπαράτσιδες και οι κορασίδες), ξάπλωνα στο πλάι και μέσα στη μοναξιά μου αγνάντευα τα σύννεφα. Ένα γλυκό αεράκι φυσούσε και λίγο η δροσιά του, λίγο ο φλοίσβος έφτασα σε αυτή την καταπληκτική κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Σε αυτή την στιγμή ακριβώς νομίζω ότι μου έρχονται οι πιό ωραίες και περίεργες σκέψεις μου. Έτσι θυμήθηκα το "φυτευτό".

Το "φυτευτό" είναι μία παραλαγή σκάκι. Παίζεται σε ζευγάρια, όπου κάθε μέλος ενός ζευγαριού τίθεται αντιμέτωπο με ένα μέλος από άλλο ζευγάρι. Το ωραίο είναι πως τα μέλη του κάθε ζευγαριού έχουν αντίθετα χρώματα, ο καθένας στην σκακιέρα του. Έτσι, ότι πιόνια "τρώει" καθένας στη σκακιέρα του τα δίνει στο συμπαίκτη του, ο οποίος τα χρησιμοποιεί κατά το δωκούν στη δικιά του σκακιέρα αντί για κινήσεις. Εν ολίγοις, έχεις βοήθεια από το συμπαίκτη σου, αλλά πρέπει και να προσέχεις γιατί μπορεί από πλεονεκτική να βρεθείς σε μειονεκτική θέση από κομμάτια που θα "φυτέψει" ο αντίπαλος.

Το μυαλό μου όμως μου έκανε ένα περίεργο παιχνίδι. Σκεπτόμενος το "φυτευτό" αντίκρυσα 2 ανθρώπους κατά τα άλλα όμοιους αλλά διαφορετικές οντότητες. Ένας "ομφάλιος λώρος" ξεκινούσε από την κοιλιά του καθενός και κατέληγε στο κεφάλι του άλλου. Ήταν ξαπλωμένοι παράλληλα και ανάποδα, έτσι ώστε τα πόδια του ενός να "κοιτάζουν" το κεφάλι του άλλου. Σε αυτό το σημείο ξύπνησα, αλλά άφησα τη σκέψη να συνεχίσει. Σκέφτηκα τα παράλληλα σύμπαντα που μπορεί να υπάρχουν. Φαντάστηκα έναν εαυτό όμοιο με εμένα, μόνο που εγώ παίζω με τα λευκά και αυτός με τα μαύρα. Αντίθετα. Ότι κερδίζει καθένας από τον αντίπαλο το δίνει στον άλλο. Θέλεις πέστο γνώσεις, θέλεις εμπειρία, θέλεις τύχη, θέλεις διαίσθηση, θέλεις κατατανόηση, θέλεις πέστο Βαγγέλη. Όλα αυτά τα οποία δεν το περιμένεις αλλά σε βοηθάνε να ανταπεξέλθεις σε κρίσιμες στιγμές και να την βγάλεις καθαρή. Από την άλλη όμως ο αντίπαλος μπορεί να πετάξει στη σκακιέρα εμπόδια τα οποία ποτέ δεν είχες υπολογίσει ή φανταστεί, πάλι πέστο όπως θές-μη σε κουράζω κιόλας. Από το κεφάλι στην κοιλιά και αντίστροφα. Δύο οργανισμοί σε μία πορεία που αφουγκράζονται και ζουν σαν τα σιαμαία, μόνο που δε το καταλαβαίνουν. Θεός; Ίσως, αλλά μάλλον όχι. Μία ζωντανή αντίθεση, τόσο ζωντανή όσο και η ζωή η ίδια που κάνει τα πάντα να γυρίζουν. Food for your head.

Μπορεί να ψάξω να βρώ το "συμπαίκτη" μου και να του κλείσω πονηρά το μάτι όταν με ικανοποιεί ή να τον προτρέψω να παίζει καλύτερα όταν χρειαστεί. Αλλά πάντα θα ξέρω ότι μπορεί και αυτός να χρειάζεται το ίδιο και μάλιστα δεν θα τα καταφέρει κανείς από τους 2 αν ο άλλος χάσει.

Να καίγεσαι αργά αλλά σταθερά....

Καίγομαι, καίγεσαι, καιγόμαστε....

Ωραίο ρήμα και το θέμα έχει επικαιρότητα και εποχικότητα. Αλλά φαντάσου να καίγεται κάτι και σύ να χορεύεις γύρω του γυμνός- με φρενήρη ρυθμό, σα να γιορτάζεις την καταστροφή. Γιατί αυτό δεν περιμένει η καταστροφή. Να την γιορτάζεις και να έτσι να την ξορκίζεις. Θα μου πεις, γιορτάζεται η καταστροφή; Έχει δει το σπίτι σου να καίγεται και να μην μπορείς να το σώσεις με τίποτα; Φυσικά μιλάω μεταφορικα.

Αλλά και οι μεταφορές πλάθονται για να αγγίζουν την πραγματικότητα. Επομένως, συνεχίζω έτσι. Το καιόμενο και ο χορευτής. Ο αρνητής των πάντων και της ίδιας της "πραγματικότητας" που ολοένα μπαίνει στο σπίτι σου από κάθε χαραμάδα, από κάθε φωτεινή οθόνη, από κάθε συσκευή που μπορεί να κοινωνήσει τα ακοινώνητα. Από τη μία σου πετάν τη σπίθα, σε καίνε και από την άλλη περιμένουν να κλαις για να σε γράψει η μπομπίνα και να πουλήσουν τον πόνο σου. Γιατί ο πόνος πλέον πωλείται σε τιμή πιό ακριβή και απο το βαρέλι το αργό, εδώ και χρόνια. Συνεπώς, ας δώσεις χαρά, που η χαρά δεν πωλείται αλλά κατασκευάζεται σε εργαστήρια κρυφά και ανήλεα. Ας βγάλεις τη χαρά έξω από τα τάρταρα και ας εφοδιάσεις το σύμπαν, να δούμε πόσο θα αντέξει. Δεν καίγεται τίποτα και τίποτα δεν είναι ακριβό αν δεν του δώσεις την θλιμμένη σημασία που του αξίζει. Πάρτο αλλιώς, παράτα τα όλα και πάνε σε μία κορφή, κατέβασε με πομπώδες ύφος το παντελόνι σου και ΧΨΑ (Χέσε Ψηλά και Αγνάντεψε). Δώσε μία τελευταία παράσταση και βροντοφώναξε όχι Φακ γιέα αλλά Χελ Γιέα. Γιατί το κάψιμο θέλει στυλ και κόλαση.

ΥΓ: Κάτι διαφορετικό και σε άλλο ύφος που με ενέπνευσε για το παραπάνω, μάλλον το δίδυμο ξαδερφάκι του ΕΔΩ

Ζήστε το σήμερα (και-ο-Θεός-βοηθός edit)

• Το Ισραήλ φοβάται μη του σκάσει πυρηνικό διαστρικό υπεργαλαξιακό βομβίδιο σε ένα χρόνο και ετοιμάζεται να ξεκινήσει την τρέλα μόνο του. Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Χειροκρότημα παρακαλώ.(διαβάστε)

• Τα προσωπικά μας δεδομένα γίνονται μπάλα. Κλωτσάει η Ευρώπη, κοντρολάρει έξοχα η Αμερική, δίνει μπαλιά τρύπα στην Ευρώπη (που έχει κινηθεί φανταστικά πίσω από την πλάτη της άμυνας, δηλαδή εμάς) και η Γηραιά Αλβιώνα σκοράρει ένα απίθανο γκολ στην κενή και απροστάτευτη (ναι, πάλι για εμάς μιλάω) εστία των αντίπαλων. Ποιοι είναι οι αντίπαλοι; Καλό ερώτημα! (διαβάστε)

• Στην Ελλαδίτσα μας; Μας ετοιμάζουν περικοπη δαπανών. Που; Στα χρήματα που δίνουν (μεταξύ πολλών άλλων) για μίσθωση εναέριων μέσων δασοπυρόσβεσης. Κι αυτό επειδή κάτι δέντρα στο χωριό μου στην Εύβοια υπάρχουν ακόμα. Και κάποια ακόμα (αν δεν κάνω λάθος), στο τρίτο στενό δεξιά. Μαλάκες. (διαβάστε)

• Το πυρηνικό διαστρικό υπεργαλαξιακό βομβίδιο επελαύνει. Παρασύρει και το πετρέλαιο στην ξέφρενη κούρσα του, κάνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ με ευνοικό άνεμο 0.1 m/s ! Πρεζάκια πετρελαίου γυρεύουν τη νοθευμένη δόση τους στην Ομόνοια, ενώ οι αρχές κατάσχεσαν πλοίο με 2000 τόνους φίνου μαύρου χρυσού. Και ξανά προς τη δόξα τραβάμε. (διαβάστε)

• Και στη Ζιμπάμπουε; Έλα μωρέ, ποιος τους χέζει κι αυτούς, έτσι δεν είναι; Ας κάνει καμιά συναυλία ο Geldof για την παρτη τους. Για την ιστορία πάντως, ένας τρελός με εξουσία (ε όχι, μόνο στη Ζιμπάμπουε τέτοια πράγματα!) κάνει ότι γουστάρει, τον φοράει στους πολίτες, τον φοράει στους μπάτσους, τον φοράει στους στρατιωτικούς, τον φοράει τέλος πάντων ακόμα και στις κουφάλες των δέντρων και του λένε κι ευχαριστώ. Α! Ξέχασα. Όποιος φέρει αντίρρηση δολοφονείται. (διαβάστε)

Στη Ζιμπάμπουε χύνεται αίμα. Στο Ισραήλ και το Ιράν ετοιμάζονται. Στην Ελλάδα (τα έχουμε πει) καιγόμαστε. Σε όλο τον κόσμο φακελωνόμαστε. Και όλα οδηγούν στο πετρέλαιο. 

#

"Ποδόσφαιρο είναι το άθλημα που παίζουν 11 εναντίον 11 και κερδίζουν οι Γερμανοί"

Γκάρι Λίνεκερ

#

"Ζωή εν έτει 2008 είναι η διαδικασία κατά την οποία γίνεται μια μεγάλη παρτούζα-τρενάκι και όλοι έχουν την αίσθηση ότι κάθονται μπροστά μπροστά"

Φακ Γιέα (on the cool breeze behind the sun)

#

Καλημέρα σας

Διαφήμιση

Οκ, είπαμε σε αυτό το βλογ δε θα έχουμε διαφημίσεις. Τι και αν μας διαβάζουν 250.000 άτομα την ημέρα (ούτε), τι και αν έχουμε προταθεί για το διαδικτυακό Pulizer (not) τι και αν γ@μ@με παραπάνω με τα λόγια παρά με το ευτελές και μικρούτσικο πουλάκι μας (για εμένα μιλάω μόρτες, αν έχετε κάτι μεγαλύτερο δηλώστε το). Είπαμε διαφημίσεις δε θα βάλουμε καθαρά ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ (γελάστε όχι τώρα, ΤΩΡΑ). Παρόλα αυτά, ακολουθεί ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ διαφήμιση και όχι πολιτική. Όποιος έχει τα κότσια, ας συνεχίσει.

Το λοιπόν, πήγα ένα ιστιοπλοϊκό 3μερο, από αυτά της Νέας Γενιάς. Big Deal. Δε θα αναφερθώ σε αυτό, αμιγώς. Θα αναφερθώ στους Β. και Π. -ή Π. και Β.- που ήταν οι καπετάνιοι μας. Π@π@ρια καπετάνιοι. Άμα είναι έτσι οι καπετάνιοι εγώ είμαι ο Γκοτζίλας- Έλληνας παλαιστής από τον νομό Ηλείας-. Οι καπετάνιοι ρε δε συνάπτουν φιλικές σχέσεις με το πλήρωμα. Οι καπετάνιοι δεν ακούν ωραία μουσική (αν και με μόνο 2 CD). Oι καπετάνιοι δεν απαντούν σε όλες τις ερωτήσεις μας, όσο και αν τους τα πρήζουμε. Οι καπετάνιοι δεν σε αφήνουν να οδηγήσεις το πλοίο έστω και αν πηγαίνεις σα φίδι. Οι καπετάνιοι δεν ενδιαφέρονται αν το πλήρωμα μάθει τα έστω βασικά για το καράβι. Οι καπετάνιοι δεν αράζουν και λένε: Ας φτάσουμε και μία ώρα αργότερα, να το ευχαριστηθούμε όμως. Οι καπετάνιοι δεν μαγειρεύουν και δεν πίνουν με το πλήρωμα. Οι καπετάνιοι δεν κρατάν το σκάφος καθαρό στην πένα και δεν σε αφήνουν να χαράξεις πορεία, έστω και αν το κάνουν μόνο και μόνο για να χαρείς σαν 5χρονο. Οι καπετάνιοι σήμερα δεν έχουν κοτσίδα και δεν μιλάνε για πολιτικά μέχρι τις 3 το βράδυ, ανταλλάσοντας τις εμπειρίες τους.

Και στο κάτω κάτω ποιοί είστε κύριοι που πήρατε ένα σκάφος και το παίζεται σπουδαίοι. Χαλάτε την πιάτσα, με το να χαμογελάτε, να είστε ανθρώπινοι, φιλικοί και προσιτοί. Τόσο που να ξεχάσουμε ότι είμαστε "πελάτες". Δεν γίνεται έτσι κύριοι. Και δεν γίνεται να αγαπάτε τον αέρα τόσο πολύ. Τόσο που με κάνατε να τον αγαπήσω και εγώ.

Αν κανείς θελήσει να έχει την εμπειρία της ιστιοπλοϊας, ας κάνει κλίκ ΕΔΩ. Είναι διαφήμιση; Στα @@ μου. Εγώ πέρασα καλά.

Η αρχή της αβεβαιότητας........

Ας γίνει και μια ακόμη αρχή.....απο εδώ αυτή τη φορά......και βλέπουμε.....

Αξίζει να αναπαραχθεί και απο αυτό το χώρο το παρακάτω άρθρο, μιας και αποτελεί μια διαφορετική, απο τις συνηθισμένες, προσέγγιση των πραγμάτων απο άτομο που ήταν (και είναι) κομμάτι αυτής της “κατάστασης”. Εμφανίστηκε στο kaput art magazine (η πήγη και όχι διαφήμιση).

__Σχετικά με το γκραφίτι τη street art και την παρουσία τους στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία__

Οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να μιλήσει κανείς για το γκραφίτι είναι πολλοί και διαφορετικοί. Θα ήθελα να σημειώσω ότι ο όρος γκραφίτι είναι πολύ ευρύς και μπορεί να είναι από πολύ γενικός ως πολύ ειδικός, ότι η πράξη του έχει ποικίλες εκδοχές, τόσο σήμερα όσο και σε περασμένους αιώνες, ή στην αρχαιότητα, και ότι ο καθένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Για τη συνέχεια του κειμένου θα θεωρήσουμε γκραφίτι την κουλτούρα και μορφή τέχνης που δημιουργήθηκε με βάση το γράψιμο ονομάτων και τη χρήση του σπρέι στα τέλη της δεκαετίας του '60, στις αστικές συνθήκες της Φιλαδέλφειας και της Νέας Υόρκης, που μέχρι το 1980, σε πρώτο βαθμό σχεδόν «ολοκληρώνεται» ως μορφή και φόρμα, για να αρχίσει να διαδίδεται σε όλον τον κόσμο, και τελικά συνεχώς να εξελίσσεται.

Αυτή η νεανική κουλτούρα-μορφή τέχνης, στην περιγραφή της, στην εξέτασή της, στο ζήσιμό της και στην πράξη της είναι εξαιρετικά σύνθετη και κυρίως αντιφατική, ενώ κάθε απόπειρα ερμηνείας, όπως και κάθε άποψη ή κριτική, χαρακτηρίζεται από σχετικότητα. Αυτό φαντάζομαι μπορεί να το διαπιστώσει κανείς εύκολα μετά από λίγη έρευνα, παρατήρηση ή μία απλή συζήτηση.

Πριν εστιάσουμε την προσοχή μας στην Ελλάδα, ας προσπαθήσουμε να δούμε ποια μπορεί να είναι τα κριτήρια με τα οποία θα μπορούσε να κρίνει κανείς το επίπεδο του γκραφίτι και της street art σε μία περιοχή του κόσμου και σε μία χρονική περίοδο. Ένα μέτρο μπορεί να είναι οι εκθέσεις που γίνονται σε γκαλερί ή μουσεία, οι εκθέσεις και εκδηλώσεις που διοργανώνονται από κρατικούς φορείς, ιδιώτες και ιδρύματα, οι εκδόσεις μεγάλων εκδοτικών οίκων, η προβολή τους στον Τύπο, τα ζωγραφισμένα-διακοσμημένα (εσωτερικά και εξωτερικά) με γκραφίτι μαγαζιά και οι επιγραφές τους, ή και η γενικευμένη χρήση της εικόνας του ή αναφορών του στη μόδα, τη γραφιστική και τη διαφήμιση, αλλά και η συνολική επιρροή τους στη σύγχρονη (πρώτα παγκόσμια, και μετά τοπική) οπτική κουλτούρα και τα δάνειά τους σε άλλες εικαστικές τέχνες. Ένα άλλο μέτρο είναι ο αριθμός των γκραφίτι writers ή artists και η αφοσίωση και διάρκειά τους, οι δουλειές τους στην πόλη, η ποσότητα του tagging και bombing, τα βαμμένα τρένα, οι παράνομα ζωγραφισμένοι τοίχοι, ο αριθμός των παραχωρημένων τοίχων που μπορεί κανείς να βάψει νόμιμα, ο αριθμός των κλήσεων στην αστυνομία ή οι συλλήψεις, η συχνότητα σβησίματος των γκραφίτι και αποκαθήλωσης των εγκαταστάσεων. Άλλα κριτήρια είναι οι διοργανώσεις τζαμ, εκθέσεων και εκδηλώσεων από τους ίδιους τους writers, τα έντυπα (φανζίν-περιοδικά), όπως και οι αυτοσχέδιες ταινίες-ντοκιμαντέρ που βγαίνουν μέσα από τη σκηνή, αλλά και η ατμόσφαιρα και οι σχέσεις που δημιουργούνται συνολικά σε μία τοπική ή εγχώρια σκηνή και η ανταπόκρισή τους στις απαιτήσεις της κληρονομιάς της γκραφίτι κουλτούρας. Επίσης, οι τάσεις μέσα στο ίδιο το γκραφίτι, η ποικιλία και η θεματολογία του, οι writers που φεύγουν (και διαπρέπουν) έξω, όπως και οι ξένοι που επισκέπτονται τη χώρα. Συνολικότερα, μπορεί να είναι και η αποδοχή, αδιαφορία, ή εναντίωση της κοινωνίας απέναντι στις επεμβάσεις των (κατά κανόνα) νεαρών γκραφιτάδων, και η γενικότερη χρήση και μαζικότερη ύπαρξη-ποικιλότροπη παρουσία του γκραφίτι και της street art στη ζωή ανθρώπων, στο λεξιλόγιο και στην καθημερινότητά τους. Επίσης, είναι πάντα χρήσιμη και μία σύγκριση με την κατάσταση που επικρατεί σε άλλες χώρες, η οποία είναι πάλι πολυδιάστατη.

Δίνοντας περισσότερο βάρος στη δημιουργία στο δρόμο και στην ατμόσφαιρα και στην κινητικότητα της σκηνής, όλα τα άλλα στοιχεία-«μέτρα» είναι και αυτά απαραίτητα (αν και όχι επακριβώς υπολογίσιμα) που πρέπει να συνεκτιμηθούν για να σχηματίσει κανείς μία μερική εικόνα για την κίνηση του γκραφίτι και της street art σε μία χώρα. Και αν στα παραπάνω προστεθεί και το ζήτημα της ποιότητας καταλαβαίνει κανείς πόσο πιο σχετικά και πολύπλοκα είναι τα πράγματα προκειμένου να εκτιμηθεί η συνολική παρουσία τους.

Για την κατάσταση στον ελληνικό χώρο θα αποφύγω την κριτική της ίδιας της καλλιτεχνικής παραγωγής, των τεχνικών, των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των έργων, των στυλ και της θεματολογίας. Θα αρκεστώ να περιγράψω κλίμα και τάσεις στο 1998, στο 2008, και λίγο στο μεσοδιάστημα. Επίσης θα αποφύγω να αναφερθώ σε ονόματα, γιατί δεν είναι της ώρας και γιατί δε θα αναφερθούν πολλοί που θα το άξιζαν (οπότε θα βρεθούν αδικημένοι), αποφεύγοντας έτσι και τη χροιά ενός ιστορικού κειμένου. Αυτό δεν θα ήταν εύκολο σε ένα σύντομο κείμενο χωρίς εικόνες, και δεν είναι και ο σκοπός μου. Θα μπορούσα μόνο να «γλιτώσω» χρησιμοποιώντας λόγια άλλου: δεν υπάρχει μία ιστορία του γκραφίτι αλλά πολλές. Κάθε γειτονιά, κάθε περιοχή, κάθε πόλη (όπως και κάθε χρονική περίοδος) έχει τις δικές της ιστορίες και τους δικούς της ήρωες.

Όσον αφορά την κριτική, τουλάχιστον μέχρι τώρα οι κριτικοί τέχνης δεν είχαν θέση (και λόγο) στο γκραφίτι και αδυνατούσαν πρώτα να καταλάβουν, και έπειτα να κρίνουν ένα «κομμάτι» γκραφίτι. Τους έλειπε η εμπειρία και η γνώση, οι πολλές εικόνες από έργα, η επαφή με τις ιστορίες και τη «φιλοσοφία» των writers, αλλά και το όλο κοινωνικό πλαίσιο. Πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να διακρίνουν τη συνολική πρωτοτυπία, το αν κάποιος αντέγραψε κάποιον, ή την επικινδυνότητα του στόχου (του σημείου επέμβασης) και τις «κρυφές» αναφορές σε κώδικες του γκραφίτι. Θα μπορούσαν ενδεχομένως να πιάσουν την αύρα και τη δύναμη ενός έργου ή να παραδεχτούν την τεχνική ικανότητα μερικών καλλιτεχνών, όπως άλλωστε μπορεί να κάνει και όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Στην περίπτωση της συνήθως πιο άμεσης (σε ζητήματα οπτικής επικοινωνίας) street art, τα πράγματα μπορεί να είναι λίγο ευκολότερα. Αλλά πάλι, για το γκραφίτι και τη street art αρτ δεν μπορείς να μιλήσεις σε αυστηρά καλλιτεχνικό πλαίσιο, με τους όρους και τη γλώσσα της επίσημης τέχνης ή της αγοράς. Στην περίπτωση τώρα που οι writers, οι graffiti artists και οι street artists εκθέτουν σε γκαλερί και μουσεία (που πλέον γίνεται πολύ συχνά), ενώ εκεί μεταφέρουν το γκραφίτι τους ή αναφέρονται στο γκραφίτι, όσο αφοριστικό και αν ακούγεται δεν κάνουν γκραφίτι, οπότε και η κρίση του έργου τους αποκτά άλλη υπόσταση.

Τώρα, θα επιχειρήσουμε να δώσουμε ένα περίγραμμα της κατάστασης στην Ελλάδα το 1998. Τη χρονιά αυτή το γκραφίτι μετράει περίπου εφτά χρόνια από την εμφάνιση των πρώτων έργων (μεμονωμένες περιπτώσεις εμφανίστηκαν και παλιότερα), και περίπου τρία χρόνια από τότε που οι λιγοστοί writers άρχισαν να γνωρίζονται μεταξύ τους. Το 1998 ήταν μάλλον η χρονιά που έγινε το «μπουμ». Ενώ ήδη υπήρχαν πολλά νόμιμα «κομμάτια» σε σχολεία (κατά απαίτηση των μαθητών που καλούσαν τους γκραφιτάδες μετά από εξασφάλιση άδειας), γήπεδα και γυμναστήρια (το γκραφίτι στην Ελλάδα ξεκίνησε κυρίως με την πιο ζωγραφική εκδοχή του και λιγότερο με tags και bombs), ξεκινάει χωρίς προηγούμενο επιδημία παράνομου γκραφίτι με το συστηματικό βάψιμο (των βαγονιών) του ΟΣΕ και του ΗΣΑΠ, και των δρόμων της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Συγχρόνως, όπως κατά διαστήματα συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια, εμφανίζεται νέα γενιά writers, αυξάνονται και πλέον δεν γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους (όπως σχεδόν συνέβαινε μέχρι τότε), ενώ οι παλιότεροι συνεχώς βελτιώνονται. Επιπλέον είναι η χρονιά που «μας έρχονται» πρώτη φορά καινούρια βελτιωμένα σπρέι, όπως και αριθμός γκραφίτι περιοδικών από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα η πρόσβαση στην «γκραφίτι πληροφορία» να είναι ευκολότερη. Έχει ήδη κυκλοφορήσει το φανζίν Βαλβίδα Εκτόνωσης Πιέσεων που την επόμενη χρονιά θα εξελιχθεί στο πρώτο εντόπιο έγχρωμο γκραφίτι περιοδικό, και θα ακολουθήσουν το φανζίν Swag Life, και τα περιοδικά ΤsuTsu , Carpe Diem, Undercover και αργότερα το Vandal Art , ενώ είχε εκδοθεί και το βιβλίο To graffiti στην Ελλάδα. Το γκραφίτι εμφανίζεται σε πολλές επαρχιακές πόλεις (ενώ ήδη είχε έντονη παρουσία σε πόλεις όπως η Δράμα και η Κομοτηνή), οι μετακινήσεις των writers εντός της Ελλάδας είναι συχνές, ξένοι επισκέπτονται τη χώρα, ενώ για πρώτη φορά έλληνες περιοδεύουν στο εξωτερικό. Τότε επίσης, πρωτοβάφτηκαν τα νεοφερμένα βαγόνια του Μετρό, που ακόμη εκτελούσαν δοκιμαστικά δρομολόγια. Αξιοσημείωτο είναι ότι στην ελληνική σκηνή τότε υπήρχαν διαφορετικές τάσεις και προσεγγίσεις, τόσο ως προς την αισθητική αλλά και την κοινωνική αντίληψη του θέματος. Επίσης, το Σεπτέμβριο αυτής της χρονιάς πραγματοποιείται το μεγαλύτερο μέχρι τότε φεστιβάλ γκραφίτι (και όχι το «πρώτο πανελλήνιο», όπως έχουν βαφτιστεί αρκετά φεστιβάλ!) στην οδό Ερμού, στην Αθήνα. Παρότι είχαν προηγηθεί πολλά φεστιβάλ σε διάφορες πόλεις (στην γκραφίτι ορολογία λέγονται τζαμ, ο όρος φεστιβάλ είναι ελληνική καινοτομία) με την υποστήριξη δημοτικών αρχών, σε αυτό το φεστιβάλ οι οργανωτές ΗΣΑΠ (μεγάλη ειρωνεία καθώς η ίδια εταιρία κυνηγάει τους γκραφιτάδες που βάφουν τα τρένα της), Ελληνοαμερικανική Ένωση και χορηγοί στήνουν «γιορτή» με χιλιάδες θεατές και αξιοσημείωτο γεγονός το ότι μεταξύ των λίγων ξένων προσκεκλημένων βρίσκεται ένας θρυλικός writer από τη Νέα Υόρκη. Μαζί με όλα αυτά, είναι τακτική και η αρθρογραφία στον Τύπο για την έλευση του «καινούριου φαινομένου», και το «χρώμα στο γκρίζο της πόλης». Το 2008, σαράντα χρόνια μετά τα πρώτα tags στη Φιλαδέλφεια, θα βρούμε γκραφίτι σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Οι εικόνες από γκραφίτι και street art στο διαδίκτυο είναι περισσότερες από κάθε άλλου ζωγραφικού κινήματος ή μορφής τέχνης. Οι νέοι και οι παρέες που γαλουχήθηκαν με την καθημερινή εθιστική εμμονή στο γκραφίτι είναι χιλιάδες, όπως και όσοι το βίωσαν πιο παράπλευρα και περιστασιακά, αλλά από κοντά. Και ως κουλτούρα, παρότι μεταλλάσσεται και εξελίσσεται, διατηρεί βασικές σταθερές, με την επικοινωνιακή του δύναμη στη ζύμωση και επαφή νέων ανθρώπων (κάθε προέλευσης) που ασχολούνται με αυτό, και ό,τι σχηματίζεται χάρη σ' αυτή, να είναι μάλλον πιο σημαντικό και από τις εξαίσιες εικόνες και νοήματα που μοιράζει (αυτό βέβαια λέγεται με απέραντο σεβασμό, και χωρίς καμία διάθεση υποτίμησής τους). Πλέον, αν και αναμφίβολα αγγίζει όπως και συναγωνίζεται την υψηλή τέχνη, άλλο τόσο πλησιάζει τη λαϊκή τέχνη, με τη μαζικότητά του και την απήχησή του. Σήμερα εξακολουθεί να ποινικοποιείται, μα συγχρόνως θεσμοποιείται (με την παρουσία του σε μουσεία και εκδόσεις, σε σχολεία και στην ακαδημία), όπως και χρησιμοποιείται κατά κόρον στις διαφημίσεις πολυεθνικών, απλών προϊόντων ή εκδηλώσεων, και κάθε είδους προπαγάνδα. Επίσης, μπορούμε πια να μιλάμε και για μερικούς «graffiti stars», γνωστούς στο ευρύ κοινό.

Μετά από το «σκίτσο» του παγκόσμιου πλαισίου (αλλά πάλι όχι των εκφραστικών εκδοχών και των μορφών που παράγονται) επιστρέφουμε στην Ελλάδα. Συνοπτικά, ο αέρας του 1998 κράτησε δύο με τρία χρόνια. Από εκεί και πέρα η κινητικότητα ήταν σχετικά υποτονική για να αρχίσει να ανεβαίνει ξανά από το 2004. Τότε είναι και η γνωριμία με την street art στην Ελλάδα, όμως και το γκραφίτι, ιδιαίτερα μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων αρχίζει να αναζωογονείται. Σήμερα, οι street art επεμβάσεις είναι πάρα πολλές, αλλά μάλλον συγκεντρωμένες σε περιοχές και όχι τόσο διασπαρμένες στην πόλη.

Το χαρακτηριστικό της περιόδου που διανύουμε στη χώρα μας είναι μια πρωτοφανής (εναρμονισμένη μεν με την παγκόσμια επικαιρότητα αλλά με πιο άγαρμπο και λαίμαργο τρόπο) προβολή της street art, και κάπως λιγότερο του γκραφίτι (η street art είναι πιο εμπορική - με εισαγωγικά ή χωρίς), από τα εξώφυλλα των free-press, των εφημερίδων και των lifestyle περιοδικών μέχρι τις διαφημίσεις του υφυπουργείου Νέας Γενιάς. Επίσης είναι η ώρα των «αντεργκράουντ καλλιτεχνών να εισβάλουν στα σαλόνια της τέχνης», κάτι που είναι αναπόφευκτο και όχι εξ ορισμού κακό.

Ωστόσο, το αισιόδοξο είναι ότι παράλληλα (και εξίσου εναρμονισμένα με τον υπόλοιπο κόσμο) επανεμφανίζεται μεγάλο κύμα παράνομου γκραφίτι. Δεκαπεντάχρονοι, δεκαεφτάχρονοι και εικοσάρηδες με το μικρόβιο του τύπου που περιπλανιέται και βιώνει την πόλη, την μετατρέπουν στη δικιά τους παιδική χαρά αφήνοντας αυθόρμητα και παντού το στίγμα τους. Μαζί επιστρέφουν στο δρόμο και στις ρίζες (στο πνεύμα και στο real fun) του γκραφίτι μερικοί πιο «ηλικιωμένοι» writers, με μεγαλύτερο πάθος από ποτέ. Με σιγουριά λέω ότι είναι ευχάριστο μήνυμα, παρά την «ασχήμια», την ενοχλητική αυθαιρεσία τους και τον οπτικό θόρυβο που παράγουν (άραγε πόσο πιο άσχημο ή μεγαλύτερο από τις διαφημιστικές πινακίδες, τις αφίσες, τις επιγραφές των καταστημάτων, και τα ίδια τα κτίρια της πόλης;). Όποιος θεωρεί ότι του αρέσει το γκραφίτι και η street art , δεν δικαιούται να μην αποδέχεται τις υπογραφές, τα τεράστια ασημένια ή πολύχρωμα γράμματα, τα βαμμένα παράθυρα των τρένων, τα «θρόου-απ» ή τις επιθετικές φιγούρες. Το tagging και το bombing εξακολουθούν να είναι το άλφα και βήτα του γκραφίτι, αλλά και συντηρούν το μύθο του. Από αυτά ξεκίνησαν όλα, με αυτά γαλουχούνται οι έφηβοι writers-μελλοντικοί καλλιτέχνες, και είναι αξίες που εξασφαλίζουν τη συνέχεια της πρακτικής του.

Τώρα, φοβούμενος την παγίδα του ρόλου του κριτικού, θα παρατηρούσα ότι δεν μπορούμε να μιλάμε τόσο για τοπικό στυλ, όμως έτσι κι αλλιώς διανύουμε περίοδο που οι επεμβάσεις και τα γκραφίτι παγκοσμίως δεν έχουν έντονα τοπικά χαρακτηριστικά, αλλά πιο «οικουμενικά», και μπορείς να συναντήσεις κάθε είδους διαφορετικό στυλ σε κάθε περιοχή του κόσμου, χωρίς να μπορείς να πεις με μεγάλη ευκολία πια πού είναι. Στην Ελλάδα υπάρχει εξαιρετικά αυξημένη κινητικότητα σε όλες τις εκδοχές του γκραφίτι και της street art. Υπάρχουν λαμπρές δουλειές και πορείες, αφοσιωμένοι writers και έργα τα οποία ακόμη και αν τα έβλεπες στο εξωτερικό, θα τα ξεχώριζες. Βέβαια, μία δυσάρεστη οπτική βλέπει το γενικότερο επίπεδο του γκραφίτι, της παιδείας του και της κοινωνίας του στην Ελλάδα να μην είναι πολύ σπουδαίο, και να κυμαίνεται σε αυτό που λίγο πολύ βρίσκονται και οι υπόλοιπες τέχνες μας στο παγκόσμιο στερέωμα, το οποίο κατά κανόνα ακολουθούν χωρίς να πρωτοπορούν. Μπορεί ίσως να βρίσκεται λίγο πιο «πάνω» από ότι οι άλλες τέχνες στις άτυπες κατατάξεις και τίποτα δεν αποκλείει την διαφορά στο μέλλον.

Κλείνοντας αναρωτιέμαι: Θα μπορούσε κανείς να προβλέψει ή να προτείνει κάτι για την εξέλιξη ενός φαινόμενου που έτσι και αλλιώς μέχρι τώρα εξελισσόταν πέρα από τον έλεγχο οποιουδήποτε; Όπως έχει φανεί μέχρι τώρα, δεν είναι καθόλου εύκολο, αν όχι αδύνατο, όπως βέβαια είναι αδύναμες στην απήχησή τους και οι θεωρητικές διατυπώσεις και με διαφορά σε σχέση με παλιότερα, ότι σήμερα βρισκόμαστε σε ένα σημείο που η αγορά ασκεί πιθανώς μεγαλύτερη επιρροή από αυτήν που η κοινωνία των writers και του αληθινού γκραφίτι μπορεί να αντέξει.

Αν όμως θα 'πρεπε να έχω μία θέση μέσα από το βήμα που μου δίνεται, θα πρότεινα προσεκτικές κινήσεις και εσωστρέφεια από τη μεριά των writers. Eσωστρέφεια, γιατί παρότι μόνο εσωστρέφεια δεν είναι να ζωγραφίζεις-βάφεις-γράφεις (με άδεια ή χωρίς) μικρές, μεγάλες ή τεράστιες επιφάνειες, αυτός ο νεανικός πολιτισμός-μορφή τέχνης κατ' αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε, έτσι μεγάλωσε και μόνο έτσι θα μπορούσε να διατηρεί τον σεβασμό των εξωτερικών παρατηρητών αλλά και των περισσότερων καινούριων και παλιών writers. Εσωστρέφεια μπορεί να σημαίνει δημιουργία καταστάσεων από τους ίδιους του writers, με λιγότερη ή καμία μεσολάβηση, με ελάχιστη ή καθόλου χορηγία. Επίσης, εξαιρετική σοβαρότητα και υπευθυνότητα και σχετική εγκράτεια όταν πρόκειται να δημοσιοποιήσουν τη δουλειά τους σε πλαίσιο εκτός του δρόμου, όπως επίσης σοβαρή και υπεύθυνη αντιμετώπιση και παροχή ελευθεριών στον καλλιτέχνη από μεριάς διοργανωτών-επιμελητών εκθέσεων και εκδηλώσεων. Οι πρώτοι για να διαφυλάξουν να σεβαστούν και να προστατεύσουν την κουλτούρα τους (ή έστω την κουλτούρα από την οποία προέρχονται) και την αυθεντικότητα της τέχνης τους και της τεχνοτροπίας τους, οι δεύτεροι για να μην καταναλώσουν λαίμαργα το «καινούριο» φρούτο της street art , τις αναφορές στο γκραφίτι ή το γκραφίτι το ίδιο, και τελικά τους δώσουν «τρέντι» χαρακτηριστικά, πλαδαρή και καθαρά εμπορεύσιμη υπόσταση, και εντέλει τα καταστήσουν αναλώσιμα.

__Ορέστης Πάγκαλος__

Leave us alone (το εννοούμε)

Παρατηρώ με διακριτικότητα (το έχω αυτό) τις τελευταίες εξελίξεις στα σκάνδαλα μας. Πριν μπω στο ζουμί, να ξεκαθαρίσω ότι τα λέω σκάνδαλά ΜΑΣ μιας και έχουν εξελιχθεί σαν σίριαλ ή τηλεπαιχνίδια. Σκάει μύτη η πυρκαγιά και τα ισοπεδώνει όλα. Μετά όμως έρχονται οι εκλογές. Τα δύο αυτά συναγωνίζονται για καιρό μέχρι να τελειώσει ο πρώτος κύκλος τους με πανηγυρικά νούμερα τηλεθέασης. Στη νέα σαιζόν μας φέρνουν ΟΤΕ. Σαρώνει! Πενηντάρες χαλαρά και ο κόσμος είναι τρελαμένος. Τηλέφωνα στα κανάλια, αυτόγραφα Βγενόπουλου κλπ. Μόλις όμως μπαίνει στα μισά, ο σκηνοθέτης μάλλον βαρέθηκε και ο κόσμος κουράστηκε από την έλλειψη εξελίξεων. Έτσι σκάει το καινούριο big thing της ελληνικής σόουμπιζ με το κωδικό όνομα Siemens. Χαμός! Πανζουρλισμός! Κόσμος πηδάει από τα μπαλκόνια από τη χαρά του αλλά ο σκηνοθέτας μπερδεύεται και βγάζει το δεύτερο κύκλο του Ζαχό πριν το Σεπτέμρη! Που να σας τα λέω. Αυτές τις μέρες παίζουν τα τρέιλερ των καινούριων (πολλά υποσχόμενων) "Πυρκαγιές 2008" και "Siemens 2 : Confessions on a courtfloor". Φακ Γιέα!

Ξέρω ότι είναι λίγο άκομψο να μιλάς για τις πυρκαγιές και τα οικονομικά εγκλήματα με τέτοιο τρόπο, αλλά δυστυχώς τόσο κυνικό είναι και το σκηνικό που παίζεται μπροστά μας. Έχουν βγει τα μαχαίρια από τις τσέπες, τα άπλυτα στη φόρα και ποιος τους σώζει. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, ε; Ε αν είχε κάποιον δίπλα του, πρώτα αυτόν θα ξεμάλλιαζε. Νομίζω έγινα κατανοητός. Αλλά είμαι και κουρασμένος. Από τη συνεχή κακία που βγάζουν προς τα έξω. Από τα πρόσωπα τους που έχουν αγριέψει και σοβαρέψει. Ο αέρας μυρίζει έχθρα. Κάνουν σαν παιδιά αλλά με τόσο άσχημο τρόπο. Λογικό. Δεν έχουν περάσει παιδική ηλικία. Δεν έχουν μάθει να χαμογελάνε. Μια ζωή στα "ζόρια". Και φαίνεται ότι πλέον ζορίζονται πολύ. Και είναι πιασμένοι χέρι χέρι, με το μαχαίρι τους ενός να κόβει τον άλλο, σε ένα κενό που οδηγεί μακριά και με τα αλεξίπτωτα τρυπημένα από τους ίδιους. Σκάψανε τον λάκκο τους και ήρθε η ώρα να τους βοηθήσουμε, δίνοντας τους μια ωραία κλωτσιά στον χοντρόπετσο πισινό τους. Άντε γεια!

Υ.Γ: Κι επειδή ξέρω ότι η πολυπόθητη κλωτσιά δύσκολα θα έρθει.. έχω βάλει καβάτζα τον τίτλο ζητώντας τους να μας παρατήσουν οι ίδιοι. Λέτε; (εγώ πάντως λέω...και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα)

Radio Nowhere...

Διάβαζα κάτι ωραίο σήμερα....Πήγε ο προφήτης στην πολιτεία, στις πύλες της τον σταμάτησε ο τρελός-ο οποίος στον ελεύθερό του χρόνο μαϊμούδιζε τις κινήσεις του προφήτη-. Και ο τρελός με σάπια λόγια και αποστροφή προειδοποίησε τον προφήτη να μην εισέρθει και μολυνθεί ο ίδιος από την "Σκατίδα" της πολιτείας. Μετά από πομπώδη λόγια και πλήρη περιγραφή της σαπίλας, ο προφήτης ήταν σαρωτικός: "Αν δε σου αρέσει, τότε γιατί είσαι εδω; Για να περνιέσαι για καλύτερός μέσα στους ελεεινούς; "-Τέλος-. Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις κάτι, πέρνα το".

Το λοιπόν, το να σιχτιρίζεις τα ίδια σου τα χάλια δεν σε κάνει λεβέντη. Μαλάκα σε κάνει και μαϊμού. Το να λογίζεις, να παραλογίζεις, να διαλογίζεις και να διαολίζεις μία κατάσταση που δε σου αρμόζει, αλλά τη χρησιμοποιείς σε κάνει λιποτάκτη των ιδίων σου των ιδανικών. Σωτήρας δε χρειάζεται να ντυθείς, γιατί η επανάσταση η όλη του πλανήτη ούτε ένα ράφι να σου φτιάξει δεν μπορεί και αποδείχτηκε ένα όνειρο, που έλεγε και ένας μισότρελος προφήτης της προηγούμενης γενιάς.

Still, all i hear is.. burn (κοινώς.. καιγόμαστε)

"Μια διαδικασία που όλοι ξέρουμε καλά. Συμβαίνει σε κάθε "μεγάλη στιγμή" αυτής της΄"ένδοξης" χώρας.

Τα βήματα δεδομένα, η σειρά τους επίσης.

Μέρα 1, πρωί

Τα νέα φθάνουν γρήγορα. Κανάλια, ιστοσελίδες, ραδιόφωνα. Όλοι μεταδίδουν την είδηση με μια σοβαροφάνεια που ενοχλεί ακόμα και την Βίκυ Φλέσσα. Οι πρώτες συνδέσεις με τον τόπο της είδησης είναι τηλεφωνικές. Έκτακτα δελτία. Επιστροφή στο πρόγραμμα μας.

Μέρα 1, μεσημέρι έως βράδυ

Επιστροφή στο δελτίο. Το πρόγραμμα διακόπτεται επ' αόριστον. Ζωντανές συνδέσεις, αυτή τη φορά γουστόζικες. Εικόνα, ήχος, μουσική, ζογκλέρ, μπουφέδες. Και συνεντεύξεις. Με τον χωρικό που βλέπει έντρομος την περιουσία του να καταστρέφεται. Με τον αστυνόμο που θέλει να συντονίσει αλλά μάλλον δεν μπορεί. Με τον δημοτικό σύμβουλο. Τον νομαρχιακό σύμβουλο. "Καλό σας βράδυ. Για ότι νεότερο θα διακόψουμε την κανονική ροή του προγράμματος και θα σας ενημερώσουμε. Γαμάμε και δέρνουμε. Γεια σας."

Μέρα 2,3,4,5... μέχρι να τελειώσει αυτή η τρέλα (stop this madness edit)

Οι ζωντανές συνδέσεις είναι πλέον συνήθεια, αλλά το πρόγραμμα δεν διακόπτεται. Η φτώχεια, η ακρίβεια, το ασφαλιστικό, η παιδεία και πολλά άλλα δεν υφίστανται. Είμαστε μια χαρά. Και καιγόμαστε. Ο δημοτικός σύμβουλος-ραδίκι έχει αντικατασταθεί από τον Δήμαρχο (σγουάου)-μαιντανό. Ο νομαρχιακός σύμβουλος-αγριόχορτο από τον Νομάρχη (σούπερ-ντούπερ)-αρχιμαιντανό. Ο πυροσβέστης από τον Αρχηγό του. Ο αστυνόμος από τον Αρχηγό του. Εμείς στη θέση μας. Οι δημοσιογράφοι μετατρέπονται σε λάιβ οδηγούς αποφυγής καταστροφών. "Μείνετε ψύχραιμοι. Θα σας πούμε εμείς τι θα κάνετε. Μείνετε ψύχραιμοι."

Η οθόνη χωρίζεται με μαγικό τρόπο σε 31 ίσα κομμάτια κι ένα λίγο μεγαλύτερο. Ο συντονιστής. Ο αστέρας. Ο ήρωάς μας. Ακούς 32 φωνές ταυτόχρονα, 16 που κράζουν και 16 που δικαιολογούνται. Δεν τους καταλαβαίνεις. Δεν τους προσέχεις. Αλλά είσαι εκεί. Συμμετέχεις στο εθνικό δράμα. Οι νεκροί αυξάνονται. 1,2,3,5,8,13.. Αναρωτιέσαι αν πηγαίνουν σύμφωνα με την ακολουθία φιμπονάτσι. Γίνονται ξαφνικά 100 και γειώνεσαι. Στατιστικές, σχόλια, κάρτες, βίντεο, γκουγκλ ερθ. Πότε τελειώνει το πάρτυ; Βαρέθηκα.

Οι μέρες μετά την καταστροφή. (28 days later edit)

Ο κοσμάκης προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο. Ο αριθμός των νεκρών σταθεροποιείται. Υπάρχουν φόβοι για αγνοούμενους. Δεν ψάχνει κανείς. Τα παράθυρα έχουν λιγοστέψει, οι αναλογίες σταθερές. Ευθύνες στους ανεύθυνους, πολιτικό κόστος, σφυγμομετρήσεις, οι μεν ζητούν εκλογές, δημοσκοπήσεις, ποσοστά, άνοδος, κάθοδος. Ο κοσμάκης ακόμα προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο. Τον δικο του πόνο. Που γίνεται πόνος όλων μας. Εθνικό πένθος. Σαν να χάσαμε όλοι από έναν. Αραχτοί με καφεδάρα και τα ρέστα πενθούμε. Παίρνει τηλέφωνο ο κολλητός. Έχει τελικό 200μ. ανδρών στο Πεκίνο. Κλείνεις την τηλεόραση για να πας στον κολλητό να δεις στίβο σε άλλο κανάλι. Μαζί, κλείνεις και το πένθος. Χαλαρώνεις. Πέρασε μάγκα μου. Ψυχραιμία. Τελειώνεις τον καφέ και αναχωρείς. Κλείνεις τα φώτα, κλειδώνεις την πόρτα και την κάνεις. Και του χρόνου."

Γραμμένο την πρώτη πραγματικά ζεστή μέρα του φετινού καλοκαιριού.

Τόλμη και αλητεία

Ποδηλάτης, Πολη-λάτης, Ποδαλήτης, Πολη-αλήτης...

Η χαρά της λεξηπλασίας. Η τόλμη και η αλητεία να οδηγάς ποδήλατο σε μία πόρνη ελληνική πόλη (με το συμπάθειο Σαλόνικα, αλλά είσαι πόλη που σε παίρνουν πολλοί).

Βόλτα με το δίτροχο χωρίς μηχανή λοιπόν. Μόνο στήριγμα τα πόδια και οι γραμμωμένοι (ούτε) κοιλιακοί. Τόλμη και αλητεία. Τόλμη, γιατί πρέπει να είσαι τολμηρός για να βγείς με τις μπάντες και γύρω γύρω όλοι φορτηγά και στη μέση ο Πολη-αλήτης. Αλητεία γιατί τους κάνεις όλους να πληρώνουν την έξοδό σου αυτή και με το παραπάνω. Εξηγούμαι στα ίσα και στα γρήγορα.

• Γουστάρω το βλέμμα τους όταν με περιμένουν στα φανάρια και στα στενά να περάσω. Λες και η καθυστέρηση που θα τους προσφέρω θα τους αφήσει πίσω στο σιρκουί.
  
• Τρελαίνομαι να τους προσπερνάω στα κόκκινα φανάρια, που για εμένα δεν υπάρχουν. Γιατί υπάρχουν πεζοδρόμια, διαβάσεις και όλα αυτά που ένα μηχανοκίνητο δεν θα τολμούσε να πατήσει
• Καυλώνω να τους βλέπω να ιδρώνουν στην θέση τους, ενώ εγώ ιδρώνω από την προσπάθεια. Who's the man now?
• Μπορώ να παρατηρήσω δέκα φορές παραπάνω υπέροχες γυναίκες, να πάω πιό κοντά τους, να τους μιλήσω, να δω το στρινγκ να γράφει στο άσπρο παντελόνι χωρίς να κορνάρει κανείς μαλάκας.
  
• Ναι αναπνέω το καυσαέριό σας μαλάκες, ναι με βρέχεται στισ λακούβες. Το καυσαέριο το αποβάλλω με την πρώτη ανάσα και στεγνώνω με τον αέρα πάνω μου.
• Πάρκιν? Πάρκιν? Όλος ο κόσμος είναι ένα μεγάλο πάρκιν. Μπορείται να αγχωθείτε.
• 'Αμα μου τη δώσει κάνω και καμία σούζα και κανένα πεταγματάκι και νιώθω πιτσιρικάς ακόμα. Τελευταία φορά πότε ξανανιώσατε ρε?

Και όλα αυτά χωρίς την υποψία ποδηλατόδρομών. Και να πω του στραβού το δίκιο και της ξανθιάς της εξυπνάδα, δεν χρειάζομαι. Και ας είμαι λιγάκι πιό κοντά στον Α. Πέτρο, μεγάλη η χάρη του. Το να οδηγάς το πολή-λατο μέσα στην Σκατίδα των αυτοκινήτων, είναι μεγάλη αλητεία. Ο ιδρώτας σίγουρα μυρίζει καλύτερα από τα σκατά. Φακ Γιέα.

ΥΓ: Queens of the Stone Age....Για να λέμε και τι ναρκωτικά παίρνουμε όταν γράφουμε....

One day the sun will shine.. (ναι καλά)

Και εφ' όσον έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις με την απαραίτητη (όπως απεδείχθη) Σκατίδα, πλύνετε το σίγουρα βρώμικο (από τη χειραψία) χέρι σας και ξεκινάμε. Με την τετάρτη στο κιβώτιο του οχήματος και με τα 80 χιλιόμετρα να μας πηγαίνουν χαλαρά και ψύχραιμα. Κι αυτό γιατί αν χάσουμε και την εσωτερική μας ηρεμία (πέρα από όλα τα υπόλοιπα), δεν μας γλυτώνει ούτε ο Σούπερμαν. Και από αυτήν την πρόταση έχουμε το πρώτο αξίωμα.

Αξίωμα πρώτο : Η Σκατίδα θέλει ψύχραιμη, χαμογελαστή, θετική και cool αντιμετώπιση

                                                [------------]

Τα περιοδικά, οι εφημερίδες, τα κανάλια, τα ραδιόφωνα, τα κόμματα, οι τοπικοί άρχοντες, τα πανεπιστήμια, το δημόσιο, όλοι. Διαφθορά. Λαμογιές. Αδιαφορία. Προβατοποίηση. Στρουθοκαμηλισμός. Δηθενισμός. Υποσχέσεις που δημιουργούν φρούδες ελπίδες. Φλούδες μπανάνας. Που πατάει ο κοσμάκης και τρώει τα μούτρα του. Η γκρίνια δεν οδηγεί πουθενά. Ξεκολλάμε λοιπόν;

Αξίωμα δεύτερο: Κάθε δράση θέλει και μια αντίδραση. Η δημιουργία της Σκατίδας είναι η αντίδραση στον αφανισμό Χλωρίδας και Πανίδας. Η αντίδραση στις δολοφονικές δράσεις της Σκατίδας ποια θα είναι; Καλό ερώτημα, ε;

                                                [------------]

Γνωστό αλλά καλό. Είμαστε στο διάστημα. Το στυλό δεν λειτουργεί σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας. Οι Αμερικανοί έφτιαξαν ένα στυλό που δουλεύει παντου, μέσα στο νερό, σε κρύσταλλο, σε πάγο, στους 300 βαθμούς κελσίου. Ξόδεψαν 12 εκατομμύρια δολλάρια και 10 χρόνια. Οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν μολύβι.

Αξίωμα τρίτο: Μην πνιγόμαστε σε μια γούρνα της εθνικής όταν κολυμπάμε τόσο καιρό στα σκατά. Ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε λίγο γύρω μας. Κάνε καλύτερο το ένα τετραγωνικό μέτρο στο οποίο στέκεσαι αυτή τη στιγμή και αν κάνει ο καθένας το ίδιο, σωθήκαμε. Δεν πρόκειται, αλλά πιάνετε το πόιντ. Η χάρη είναι στην απλότητα*.

Καλησπέρες!

Υ.Γ: Δεν ψήνομαι να δώσουμε μορφή στην Σκατίδα. Είμαι σίγουρος ότι με τον καιρό, όλοι όσοι γράφουμε σε αυτό το βλογ, θα αναφερθούμε σε κάποια πρόσωπα ή καταστάσεις που όχι μόνο ανήκουν στη Σκατίδα αλλά αποτελούν υψηλόβαθμα και σημαντικά στελέχη στην σκατιδοιεραρχία της. Επειδή όμως η Σκατίδα είναι αυτό που μπορεί να σου τη σπάει όταν ξυπνας, οδηγάς, πίνεις, τρως κλπ, κι επειδή ο καθένας θα της δώσει ένα σχήμα και μια μορφή δικιά του, ας το αφήσουμε έτσι προς το παρόν. Σχήμα και μορφή ξεχωριστά, άρωμα κοινό. Σκατά!

* Μεγάλη συζήτηση αλλά όπως θα έλεγε και ο Τομ Ρόμπινς: "Ας μην ανοίξουμε το φερμουάρ ενός τέτοιου παντελονιού". Φιλιά!

Χλωρίδα, Πανίδα..

ΘΕΩΡΙΑ

1ος Νόμος Θερμοδυναμικής : Η ενέργεια δεν μπορεί να δημιουργηθεί από το μηδέν και δεν μπορεί να καταστραφεί, δεν χάνεται. Μπορεί να αλλάζει μόνο μορφή και τόπο, αλλά το σύνολο της ενέργειας στο Σύμπαν είναι σταθερό.

2ος Νόμος Θερμοδυναμικής: Κάθε φορά που η ενέργεια μετατρέπεται από τη μια μορφή στην άλλη, ένα ποσό της αποδίδεται, χάνεται στο περιβάλλον με τη μορφή υποβαθμισμένης (εξασθενημένης) θερμικής ενέργειας.

Η διαδικασία συνδυάζει τους δύο νόμους. Ο πρώτος μας δίνει ένα δεδομένο. Όταν κάτι χάνεται, αναπληρώνεται με κάτι άλλο. Επομένως τίποτα δεν χάνεται χωρίς να αφήσει μια διάδοχη κατάσταση πίσω του.

Ο δεύτερος νόμος μας δίνει ένα άλλο στοιχείο. Η διάδοχη κατάσταση είναι ευτελέστερη της προηγούμενης και μάλιστα κατά μεγάλο ποσοστό. Η χρήσιμη ενέργεια χάνεται και το αποτέλεσμα είναι στην ουσία το "αποφάγι".

ΠΡΑΞΗ

Το παραπάνω μανιφέστο (σγουάου) βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στη φύση. Την οποία (όπως όλοι 8α ξέρετε, καθώς είναι και τρέντι θέμα το περιβάλλον) ο άνθρωπος -δηλαδή όλοι εμείς- επιχειρεί με αξιόλογες και φιλότιμες προσπάθειες να καταστρέψει. Έτσι έχουμε μια βάναυση και απότομη μείωση του πληθυσμού της πανίδας και της χλωρίδας η οποία δεν αναπληρώνεται από άλλα είδη. Ως φυσικό επακόλουθο, δημιουργείται η ανάγκη για ένα καινούριο είδος (πρώτος νόμος θερμοδυναμικής), το οποίο όμως είναι τραγικά αναποτελεσματικότερο, ελεεινά μοχθηρότερο και απελπιστικά άχρηστο (δεύτερος νόμος). Κυρίες και κύριοι, το φαινόμενο των τελευταίων 20 χρόνων, το πιο γρήγορα αναπτυσσόμενο είδος στην ιστορία του σύμπαντος.....

....Η ΣΚΑΤΙΔΑ

Τρόποι αντιμετώπισης υπάρχουν και θα παρατεθούν σύντομα.

Τσίου!

Υ.Γ: Το κόνσεπτ της ιστορίας έχει εμπνευστεί από:

α) Το τρίπτυχο Χλωρίδα, Πανίδα, Σκατίδα από την εκπομπή "Ράδιο Αρβύλα"

β) Η ενασχόληση με τους νόμους της θερμοδυναμικής από το βιβλίο "ΨΥΧ" του Λένου Χρηστίδη

The LoRD is here.... όλα τα υπόλοιπα είναι παρελθόν και μέλλον. Το παρόν απλά δεν υφίσταται και ο χρόνος δεν μετράει για εμάς....Καλώς σας βρήκα. Και όπως λέει και ένας γνωστός μάπας......Φακ γιεα

Τα μυαλά μας πονάνε

Εξεταστική, ζέστη. Δηλαδή εξεταστική ΚΑΙ ζέστη. Φονικός συνδυασμός, όπως φονική και η χθεσινή νύχτα (ναι αυτή που βολτάρει με φουστανάκι), η οποία μας κέρασε βαριά και βρώμικα ποτά και μας χάρισε κληρονομιά το σημερινό κεφάλι. Προβληματικό, αργό και ζαλισμένο. Η διεύθυνση της κάβας αναζητείται ακόμα.  >:-[

Κι επειδή χθες βιαζόμουνα και το πρώτο ποστ του βλογ βγήκε στο πόδι..

Κατσαβίδι, μάσκα, τρυπάνι

ή

Νυστέρι, λαβίδα.

Με λίγα λόγια εξοπλιζόμαστε κατάλληλα και ανοίγουμε τις κεφάλες μας (τις προβληματικές, αργές, ζαλισμένες) και βγάζουμε ότι κρύβεται. 

Από πράγματα που μας αρέσουν (ή μας ενοχλούν), από ανθρώπους που μας εμπνέουν (ή μας ξενερώνουν), καταστάσεις που μας κάνουν χαρούμενους (ή μαγκούφηδες ξεκουτιασμένους), μουσικές που μας "ψήνουν" .. Με λίγα λόγια ότι θέλει ο καθένας να εξωτερικεύσει (sic) σε αυτόν τον ιστοχώρο (sic^2).

Και αν υπάρχει σύγχυση για τον πληθυντικό που χρησιμοποιώ, σε μερικές μέρες θα λυθεί κι αυτό το βασανιστικό (;) ερώτημα.

Καλησπέρες!

Το ήμισυ του παντός είναι 3 παράγραφοι

Φακ γιέα. Επειδή κατά κάποιον περίεργο τρόπο εκπέμπει θετική ενέργεια. Επειδή είναι στ@@στικο. Επειδή είναι αμερικανιά. Και για μερικούς ακόμα λόγους που δεν γίνεται να παρατεθούν εδώ.

"on the cool breeze behind the sun". Επειδή είναι απλά ένα ψαρωτικό απόσπασμα (χωρίς επεξηγήσεις και συγκεκριμένο νόημα), που προέρχεται όμως από ένα γ@μηστερό κομμάτι για περίεργες ώρες (The Good, the Bad and the Queen - Behind the sun). 

Αυτό το βλογ ομως δεν δημιουργήθηκε για να εξηγεί χαζο-ονόματα. Και φυσικά κατανοεί ότι αν δεν μας φάει η γελοιότητα, θα το κάνει χωρίς κανένα δισταγμό η σοβαροφάνεια. Cheers λοιπόν και τα λέμε (ίσως, μάλλον.. anyway, ελπίζω) αύριο. Τώρα η διασκέδαση έχει βάλει ένα ωραίο φουστανάκι και κόβει βόλτες.  Buenas noches!