O νόμος του Μέρφυ

Ο νόμος του Μέρφυ....Ο απόλυτος νόμος του Μέρφυ, ο απόλυτος νόμος της ζωής. Αν είναι να πάει κάτι στραβά θα πάει. Η πόρτα που ψάχνεις είναι δίπλα στη δική σου πόρτα, αλλά θα την ψάχνεις μέχρι να ανοίξεις κάθε άλλη πιθανή πόρτα, εκτός από τη διπλανή σου. Η κλήση που δεν πρέπει να απαντήσεις στο κινητό, θα χτυπήσει όταν περνάς δίπλα από το κινητό και εστω αν αυτό είναι χαμηλομένο θα το κοιτάξεις επίμονα και θα το σηκώσεις γιατί έτσι. Η μαλακία θα γίνει, γιατί πρέπει να γίνει και όσο και αν ματαιοπονείς θα γίνει για να γίνει και να σου σπάσει τα νεύρα.

Τα νεύρα δε, τσατάλια. Έχουμε τον πόνο μας έχουμε και τις αναποδιές μας...και πίκρα και άδικο...και δεν μπορείς να κάνεις τπτ...Εμπλοκή και πάλι εμπλοκή και εμπλοκή στον κύβο. Ποιός ο λόγος; Η παγκόσμια ισορροπία. Όπως στρώνεις έτσι θα κοιμηθείς. Όλα τα επίπεδα της ζωής μπλέκονται με περισσή χάρη. Μαλακία έκανες, μαλακία θα λάβεις (και θα τελειώσει και στη μάπα σου, για να είσαι σαν μεγάλη πορνοσταρ). Τα επίπεδα λοιπόν της αδικίας που προκαλέις και δημιουργείς, επιστρέφουν σε εσένα, σαν την χιονόμπαλα που ξεκινάει σε μέγεθος χούφτας και καταλήγει χιονοστιβάδα πάνω στο κεφάλι σου. Και χοπ, σε καταπλακώνει, να ανασάνεις δε μπορείς και όσο την παλέυεις, τόσο θάβεσαι και πιό βαθειά στο κρύο και στο απέραντο άσπρο...Νοτ μπάντ, που θα έλεγε και ένας γνωστός μου....

Στην τελική, να το μετανιώσεις δεν έχεις το χρόνο ούτε την πολυτέλεια. Οι ροκιά θέλει μαγκια και οι μαλακίες πληρώνονται με επιτόκιο που θα έκανε την ευρωπαϊκή τράπεζα να μοιάζει με συνοικιακό μαγαζάκι της κακιάς ώρας. Γεωμετρική πληρωμή της μαλακίας σε νόμισμα που σου φαίνεται άγνωστο, μα παραμένει ισχυρό και κρατεό. Και όσο δανείζεσαι τόσο φτωχαίνεις, όσο τα σπάς τόσο ξοδεύεις, όσο αναπνέεις τόσο η σκατίλα σε βουλιάζει. Αλλά δεν το μετανιώνεις, αιώνια ελληνική λεβεντιά και ψευτοτσαμπουκάς. Αυτοκριτική μηδέν και στο στήθος γράφει Πειραϊκή Πατραϊκή.

Τι μένει λοιπόν; Η παράκαμψη του συστήματος. Σε χτυπάει στα ίσια, γλιστράς από το πλάϊ. Σε κυνηγάει με δίκανο στην πεδιάδα, τρέχεις ζικ ζακ και κρύβεσαι στο θάμνο, ετοιμάζοντας τη σφεντόνα σου. Θα έχεις μόνο μία ευκαιρία, όπως ο Δαβίδ με το Γολιάθ. Μόνο, που εδώ δεν έχεις να κάνεις με ένα κακόβουλο γίγαντα, παρά με τη Λερναία Ύδρα και τα 9 της κεφάλια, που όσο κόβεις, διπλώνουν και γίνονται άλλα τόσα. Ο Ιόλαος που θα τα κάψει? Έχει λουφάξει και περιμένει την επιχορήγηση από το κράτος να ανοίξει φραντσάιζ Σούπερ Μάρκετ, να πουλάει ελιές και κασέρι στους φτωχούς στο πνέυματι. Επομένως, βάλε λάδι και έλα βράδυ. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά για να γλιστράς με χάρη στις λαβές του ερπετού. Και που ξέρεις, το βράδυ όταν πληθείς, θα έχεις και λαδάκι για σαλατίτσα...

Σιχάθηκα, σιχάθηκα τον ίδιο μου τον εαυτό που είναι σαν τις επαμφοτερίζουσες ενώσεις. Απλώνεται και αλλάζει σε χρόνο ρεκόρ, φορτώνοντας τα δεινά του στον καημένο το Μέρφυ. Σκέψου Μαν, σκέψου και πράξε. Οι συνέπειες τον πράξεων και όχι οι πράξεις καθαυτές είναι η πραγματική εικόνα. Κράτα το βάρος των αποφάσεων, γέμισε τα όπλα σου και περίμενε στο σκοτάδι. Ισως το καραούλι να πιάσει τόπο, και όλα φωτιστούν με το φως του φεγγαριού, έστω για λίγο, έστω για να δείς την ασκήμια της αντανάκλασης σου στον παραμορφωτικό καθρέφτη της αιτίας.....Καλό σου βράδυ και να προσέχεις.