Hello Mr President....

Στα προχτές ήμουν με τον συνδετημόνα και συνμπλογκαριστή Mike σε γνωστό καφέ μπαρ της παραλίας της Θεσσαλονίκης, αυτής της ευλογημένης μπουγατσούπολής. Ο Mike φεύγει φαντάρος (και ίσως είναι ο μόνος που χαίρεται, αλλά στο κάτω κάτω καθένας μας δικαιούται να κρύβει ένα στρατόκαυλο μέσα του) και είπαμε να χαιρετηθούμε. Μέσα στις στρατοκουβέντες, που ευτυχώς δεν κράτησαν πολύ, αναφέρθηκε και το θέμα της εκλογής του νέου Προέδρου μας, του Κύρίου Μπάρακ Χ. Ομπάμα.

Φυσικά και οι δυό μας, ως γνήσιοι δημοκράτες, χαιρετήσαμε την εκλογή του έγχωμου λεπτού γερουσιαστή από το Ιλινόι ( πρέπει να είναι κάπου κοντά στο νομό Φθιώτιδας από ότι ενθυμούμαι). Το ίδιο έκανε και ο υπόλοιπος "πολιτισμένος" κόσμος, ναι αυτός που δεν επιτρέπει τη μεταναστεύση, αυτός που βγάζει το στρατό για να φυλάξει και καλά τις πόλεις από τους τρομοκράτες, αυτός που κόβει το ίντερνετ σε όσους κατεβάζουν αρχεία που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στη συνέχεια της κουβέντας όμως, εκφράστηκαν δυο διαφορετικές απόψεις. Δεδομένου ότι ο εκκολαπτόμενος πολίτης δεν μπορεί να τις εκφράσει, θα τις εκφράσω εγώ για αυτόν. Ο Mike λοιπόν, φύση αισιόδοξο άτομο (ενίοτε και αιδιόδοξος, αλλά αυτό είναι για αααλλες ώρες) προήγαγε το γεγονός του χρώματος του νέου προέδρου και της αλλαγής που από μόνο του αυτό θα φέρει. Συνέχισε τονίζοντας την ταπεινή του καταγωγή, με αφρικανικές καταβολές -μία αδερφή της γιαγιάς του να τον συγχαίρει από κάποια γωνιά της Κένυας- καιτα γκέτο στα οποία έζησε και μεγάλωσε. Τέλος, τόνισε τα καλά της πολιτικής του για την οικονομία και τις σχέσεις των ΗΠΑ με τον υπόλοιπο κόσμο ( μειώσεις φορολογίας, απόσυρση στρατευμάτων από το Ιρακ και συνομιλίες με το Ισλαμ). Συν στο πακέτο ο έρωτάς του για την Πρώτη Κυρία που φαίνεται, κατά τον Mike πάντα, σε κάθε τους τρυφερό ενσταντέ. Συμπέρασμα: Ο τέλειος πρόεδρος, ακόμα πιό αγαπητός από την εποχή Κένεντυ και πιθανότατα με μεγαλύτερα ποσοστά προσέλευσης στις κάλπες.

Κάπου εκεί ξεκινάω εγώ, φύση απαισιόδοξος και οπαδός των θεωριών συνομοσίας (ναι, είναι αλήθεια: είχα τον Δ. Λιακόπουλο καθηγητή στο φροντιστήριο και με επηρέασε, no shit about it). O συμπαθέστατος κύριος Ομπάμα, με τις οικονομικές σπουδές, με πλήθος περγαμηνών για την βοήθειά του στο κοινωνικό σύνολο, με τον φλογερό του λόγο στο συνέδριο των Δημοκρατικών, με τις ενωτικές ιδέες για τους πάντες και τα πάντα. Ναι, είναι όντως ο τέλειος υποψήφιος. Ναι είναι αυτός που μπορεί να έχει τις αγνότερες των προθέσεων και τις υπέροχες ιδέες και προοπτικές. Ναι, είναι αυτός που μπορεί να κατευνάσει τα πλήθη, τουλάχιστον για 8 χρόνια, εάν επανεκλεγεί. Όμως τι έχουμε στα χέρια μας; Οικονομική κρίση, πόλεμο σε κάθε γωνιά του πλανήτη, περιβαλλοντικά προβλήματα που χτυπάνε όχι καμπανάκι αλλά τις καμπάνες της Κολάσεως. Να πώ κι άλλα; Ανεργία, αρρώστιες, πείνα, ενεργειακή κρίση. Τα πλήθη είχαν αρχίσει να γίνονται ανήσυχα και να εξεγείρονται σιγά σιγά, ακόμα και στην αιώνια κοιμισμένη Αμερική (και ξανά τονίζω τα μεγάλα ποσοστά συμμέτοχής στις εκλογές). Αυτό δε βόλευε κανένα νομίζω, κανένα από αυτούς που μπορεί να ελέγχουν τις τύχες αυτού του κόσμου, αλλά μένει στο παρασκήνιο. Συνεπώς θέλαν ένα "Λευκό Βασιλιά" στη σκακιέρα (έστω και με μαύρο δέρμα), που μπορεί να είνα βασιλιάς αλλα δεν σημαίνει ότι κινείται μόνος του. Απλά είναι κάποιος που μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, να δώσει λίγα ώστε μετά να "πάρουν" περισσοτερα, όταν σημάνουν οι καμπάνες που λέει και το τραγούδι. Ο Ομπάμα για εμένα ενσαρκώνει αυτό ακριβώς, την ελπίδα που κατά το Νίτσε είναι το χειρότερο πράμα γιατί σε κάνει να μην προσπαθείς να αλλαξεις το κακό.

Φυσικά και οι παραπάνω σκέψεις μου είναι απλά εικασίες, ενώ τα λόγια του Mike γεγονότα. Το ποιός θα έχει δίκαιο τελικά, θα φανεί στο χειροκρότημα. Ελπίζω να μην είμαι εγώ.

ΥΓ: Καλή θητεία man. Θα σε περιμένω εδώ, όπως με περίμενες και εσύ...

ΥΓ2: Αγγελίνα, καλως ήρθες. Έχω ακούσει τα καλύτερα, περιμένω αποδείξεις...

Hit the brakes

Η ζωή είναι ωραία...Η ζωή είναι ωραία, μα τα έχει με άλλον. Η ζωή είναι ωραία, τα έχει με άλλον αλλά μας δίνει και εμάς λιγάκι κοκό, έτσι για την πουτανιά της. Η ζωή είναι ωραία, τα έχει με άλλον, μας δίνει και εμάς λιγάκι κοκό αλλά τρέχει πολύ γρήγορα.Η ζωή είναι ωραία, τα έχει με άλλον, μας δίνει και εμάς λιγάκι κοκό, τρέχει πολύ γρήγορα και κάποιος πρέπει να την πιάσει (Αυτή την τελευταία πρόταση την έκανα copy paste!). Επομένως ή πρέπει να τρέχει αυτός που θέλει να την πιάσει πιό γρήγορα από αυτήν (μπορεί να τρέχει και το ίδιο γρήγορα, αλλά θα πρέπει να ξεκινήσει από το ίδιο σημείο, αλλιώς δε θα την φτάσει ποτέ) ή η ζωή χρειάζεται να ρίξει τους ρυθμούς της. Αλλά δεν παίζει να τους ρίξει μόνη της, αλλά πρέπει να τους σκουντίξουμε εμείς να πέσουν, μήπως και γίνει τίποτις.

Όλο το παραπάνω ονομάζεται παραγωγική σκέψη ή απλά ένα μάτσο μπούρδες. Τώρα, αν σας αρέσει να πέφτετε μέσα στα σκατά, γιατί μετά μυρίζεται καλύτερα όταν είστε καθαροί, έυγε. Ο εαυτούλης μου είναι ίδιος. Παρόλα αυτά, το κατακάθι της παραγωγικής σκέψης είναι ότι οι ρυθμοί παραέχουν γίνει γρήγοροι.

"Τώρα το κατάλαβες ρε μάπα;", θα μου έλεγε ο Μike (που χάθηκε αυτός άραγε). Ναι, τώρα μου πέρασε από το μυαλό, δεν το κατάλαβα τώρα. Απλά τώρα μου ήρθε και τώρα το λέω. Όλα μου φαίνεται ότι περνάν υπερβολικά γρήγορα. Τόσο που δεν μπορεί κανείς να τα απολάυσει όπως θα ήθελε. Τσιμπολογάμε από δω και από κει, λιγάκι από όλα. Και πως να κάνουμε αλλιώς αφού όλα είναι στη λωρίδα ταχειας κυκλοφορίας και ίσα που που τα βλέπουμε, πόσο να τα πιάσουμε κιόλας.

Αλλά ώπα, να το συλλογιστικό λάθος. Δεν είναι τίποτα στη λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας. Εμείς είμαστε στη λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας. Εμείς έχουμε το γκάζι τσιτωμένο και σχετικά τα βλέπουμε όλα να περνάνε σφαίρα. Αλλά αυτά είναι ακίνητα, εμείς τρέχουμε με τις μπάντες. Και χωρίς ζώνη ασφαλείας.

Μπράβο ρε μάστορα. Και τι να κάνουμε που η ζωή μας είναι ετσι?
Τι να κάνουμε; Ας κάνουμε στο πλάι. Ας βρούμε το πρώτο πάρκιν και ας αράξουμε, έστω και με τα αλαρμ αναμένα. Ας θαυμάσουμε τον ήλιο να βουτάει στη θάλασσα, ας αφήσουμε τον αέρα να μας μαστιγώσει το πρόσωπο, ας κάνουμε έρωτα πάνω στο καπό του αυτοκινήτου βρε αδερφέ....

Και ας ξεκινήσουμε μετά με σταθερή ταχύτητα, σταθερή αλλα μικρή, για τον προορισμό μας. Και αυτοί που μας περιμένουν; Αν σημαίνουμε κάτι για αυτούς που μας περιμένουν, θα χαρούν για το ότι φτάσαμε και όχι για το πότε φτάσαμε....Ναι, αλλά αν έχουμε να προλάβουμε κάτι; Ας ξεκινήσουμε λιγάκι νωρίτερα τότε, έτσι θα απολαύσουμε και το ταξίδι και τη δουλεία μας θα κάνουμε. Και αν δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε νωρίτερα, γιατί κάτι έχουμε να τελειώσουμε; Ας το φροντίζαμε νωρίτερα....Α, και με τα ΑΝ δεν φτιάχνουμε πραγματικότητες...Μόνο εικασίες...

(Παρα ήμουν διδακτικός ε?)

Ακούγοντας το καινούριο cd των Kings of Leon- Only By The Night...
Στην φωτογραφία, ο 39ος πρόεδρος των ΗΠΑ (της πατρίδας όλων δλδ) ο Δημήτριος Καρτέρης, μέγιστος Έλλην!

Black Holes and Rebellations

Μάυρη τρύπα. Μία οπή στο χωροχρόνο, με άπειρη πυκνότητα. Ιδιότητά της να έλκη όλα τα «αντικείμενα» καθώς και την ενέργεια και να τα συνθλίβει μέσα της, μετατρέποντάς τα σε ένα απλό τίποτα. Υπάρχουν στα αλήθεια οι μαύρες τρύπες ; Μπορεί κανείς να έρθει σε επαφή με μαύρη τρύπα;
Οι επιστήμονες διατείνονται ότι υπάρχουν και έχουν τρόπους να το αποδείξουν. Στο διάστημα. Λίγοι όμως ασχολούνται με τις μαύρες τρύπες εδώ κάτω στη γη. Με τις μαύρες τρύπες που έλκουν τον χρόνο και την σκέψη μας, καταβαραθρόνοντάς τα στο αιώνιο σκότος. Γιατί τί άλλο είναι η ζωή από χρόνος και σκέψεις;
Θα μου πείς τώρα από εκεί που είσαι ότι η ζωή είναι και πράξεις. Ναι, δε θα διαφωνήσω, επί της αρχής. Αλλά οι πράξεις για εμένα ανήκουν στο παρελθόν, την στιγμή ακριβώς που διαπράττονται. Είναι καταδικασμένες να χάνονται στην ανυπαρξία της ύπαρξής τους. Τα αποτελέσματά τους είναι αυτά που μένουν, που σε κάνουν να σκεφτείς και πάλι και ούτο κάθε εξής..
Χρόνος και σκέψεις λοιπόν, για να επανέρθω. Η πεμπτουσία της ύπαρξης, ένας κικεώνας, μία σπείρα που άλλοι την ονομάζουν ζωή. Ένα μεγάλο ρολόι που μετράει ανάποδα και δίνει στο μυαλό την ευκαιρία να δουλέψει όσο μπορεί για να βρίσκεται σε λανθάνουσα μορφή ζωής. Κάθε δευτερόλεπτό του είναι και ένα βήμα προς το θάνατο, κάθε δευτερόλεπτό του είναι μία συνάθροιση σκέψεων που επιτρέπει στον καθένα να αισθάνεται και να βιώνει με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο γύρω του. Το βίωμα αυτό, πλασματικό και ουτοπικό, προσδίδει στον καθένα μας τις αναμνήσεις, με σκοπό να έχουμε ένα μεγάλο απόθεμα όταν θα ξαναγυρίσουμε στο χώμα από το οποίο είμαστε πλασμένοι, κατά μία αντίληψη πάντα.
Κάπου εκεί κάποιοι, κάπως, με περίτεχνο τρόπο σκορπάνε τις μαύρες τρύπες τους. Στοιχεία ζωής που πρέπει να έχεις ώστε να γίνεις αρεστός και κοινωνικά αποδεκτός. Άπειρες σκέψεις και χρόνος χαμένος, για το τίποτα. Γιατί με ένα μεγάλο τίποτα έχει οικοδομηθεί αυτός ο κόσμος και όποιος δεν το κατανοεί, είναι ευτυχισμένος μα όχι γνώστης. Σε αυτό το τίποτα κάποιοι καταχράζονται το χρόνο μας και τις σκέψεις μας για να οικοδομήσουν μια χάρτινη πρόσοψη, για να φτιάξουν κάτι. Κάτι σαν τα στούντιο στις χολιγουντιανές ταινίες, που από πίσω από ότι βλέπεις υπάρχει μία απάτη. Και αυτό το τίποτα το χρωματιστό, μας το σερβίρουν για μεγάλο γλυκό.
Και δώστου οι τρύπες τραβάνε τα πάντα κατά πάνω τους και όσο προσπαθείς να ξεφύγεις, όσο ανθίστασαι, τόσο πέφτεις και ματώνεσαι. Άπληστοι μηχανισμοί στημένοι έτσι ώστε να πλέκονται γύρω από το χρόνο σου και να τον ροκανίζουν με μανία. Καλοφτιαγμένα σαγόνια που τρέφονται με τις σκέψεις σου και γιγαντώνονται.
Και ο χρόνος σου τελειώνει απίστευτα γρήγορα και ανούσια. Τόσο απλά τόσο ωραία.....Και ύστερα νομίζεις ότι ζείς.....

O νόμος του Μέρφυ

Ο νόμος του Μέρφυ....Ο απόλυτος νόμος του Μέρφυ, ο απόλυτος νόμος της ζωής. Αν είναι να πάει κάτι στραβά θα πάει. Η πόρτα που ψάχνεις είναι δίπλα στη δική σου πόρτα, αλλά θα την ψάχνεις μέχρι να ανοίξεις κάθε άλλη πιθανή πόρτα, εκτός από τη διπλανή σου. Η κλήση που δεν πρέπει να απαντήσεις στο κινητό, θα χτυπήσει όταν περνάς δίπλα από το κινητό και εστω αν αυτό είναι χαμηλομένο θα το κοιτάξεις επίμονα και θα το σηκώσεις γιατί έτσι. Η μαλακία θα γίνει, γιατί πρέπει να γίνει και όσο και αν ματαιοπονείς θα γίνει για να γίνει και να σου σπάσει τα νεύρα.

Τα νεύρα δε, τσατάλια. Έχουμε τον πόνο μας έχουμε και τις αναποδιές μας...και πίκρα και άδικο...και δεν μπορείς να κάνεις τπτ...Εμπλοκή και πάλι εμπλοκή και εμπλοκή στον κύβο. Ποιός ο λόγος; Η παγκόσμια ισορροπία. Όπως στρώνεις έτσι θα κοιμηθείς. Όλα τα επίπεδα της ζωής μπλέκονται με περισσή χάρη. Μαλακία έκανες, μαλακία θα λάβεις (και θα τελειώσει και στη μάπα σου, για να είσαι σαν μεγάλη πορνοσταρ). Τα επίπεδα λοιπόν της αδικίας που προκαλέις και δημιουργείς, επιστρέφουν σε εσένα, σαν την χιονόμπαλα που ξεκινάει σε μέγεθος χούφτας και καταλήγει χιονοστιβάδα πάνω στο κεφάλι σου. Και χοπ, σε καταπλακώνει, να ανασάνεις δε μπορείς και όσο την παλέυεις, τόσο θάβεσαι και πιό βαθειά στο κρύο και στο απέραντο άσπρο...Νοτ μπάντ, που θα έλεγε και ένας γνωστός μου....

Στην τελική, να το μετανιώσεις δεν έχεις το χρόνο ούτε την πολυτέλεια. Οι ροκιά θέλει μαγκια και οι μαλακίες πληρώνονται με επιτόκιο που θα έκανε την ευρωπαϊκή τράπεζα να μοιάζει με συνοικιακό μαγαζάκι της κακιάς ώρας. Γεωμετρική πληρωμή της μαλακίας σε νόμισμα που σου φαίνεται άγνωστο, μα παραμένει ισχυρό και κρατεό. Και όσο δανείζεσαι τόσο φτωχαίνεις, όσο τα σπάς τόσο ξοδεύεις, όσο αναπνέεις τόσο η σκατίλα σε βουλιάζει. Αλλά δεν το μετανιώνεις, αιώνια ελληνική λεβεντιά και ψευτοτσαμπουκάς. Αυτοκριτική μηδέν και στο στήθος γράφει Πειραϊκή Πατραϊκή.

Τι μένει λοιπόν; Η παράκαμψη του συστήματος. Σε χτυπάει στα ίσια, γλιστράς από το πλάϊ. Σε κυνηγάει με δίκανο στην πεδιάδα, τρέχεις ζικ ζακ και κρύβεσαι στο θάμνο, ετοιμάζοντας τη σφεντόνα σου. Θα έχεις μόνο μία ευκαιρία, όπως ο Δαβίδ με το Γολιάθ. Μόνο, που εδώ δεν έχεις να κάνεις με ένα κακόβουλο γίγαντα, παρά με τη Λερναία Ύδρα και τα 9 της κεφάλια, που όσο κόβεις, διπλώνουν και γίνονται άλλα τόσα. Ο Ιόλαος που θα τα κάψει? Έχει λουφάξει και περιμένει την επιχορήγηση από το κράτος να ανοίξει φραντσάιζ Σούπερ Μάρκετ, να πουλάει ελιές και κασέρι στους φτωχούς στο πνέυματι. Επομένως, βάλε λάδι και έλα βράδυ. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά για να γλιστράς με χάρη στις λαβές του ερπετού. Και που ξέρεις, το βράδυ όταν πληθείς, θα έχεις και λαδάκι για σαλατίτσα...

Σιχάθηκα, σιχάθηκα τον ίδιο μου τον εαυτό που είναι σαν τις επαμφοτερίζουσες ενώσεις. Απλώνεται και αλλάζει σε χρόνο ρεκόρ, φορτώνοντας τα δεινά του στον καημένο το Μέρφυ. Σκέψου Μαν, σκέψου και πράξε. Οι συνέπειες τον πράξεων και όχι οι πράξεις καθαυτές είναι η πραγματική εικόνα. Κράτα το βάρος των αποφάσεων, γέμισε τα όπλα σου και περίμενε στο σκοτάδι. Ισως το καραούλι να πιάσει τόπο, και όλα φωτιστούν με το φως του φεγγαριού, έστω για λίγο, έστω για να δείς την ασκήμια της αντανάκλασης σου στον παραμορφωτικό καθρέφτη της αιτίας.....Καλό σου βράδυ και να προσέχεις.

Μόνολογκ (χωρίς τίτλο, χωρίς φωτογραφία)

Από τη μία..

Ένας μαυρούλης από την καραιβική αλλάζει 6 ταχύτητες σε 5 δευτερόλεπτα, σπάει ρεκόρ, καρδιές, αρχίδια. Την ώρα που τερματίζει ο δεύτερος, αυτός δίνει δηλώσεις και φωτογραφίζεται δίπλα από τον πίνακα με το ρεκόρ του. Δεν ξέρεις αν νιώθεις έκπληξη, τσατίλα ή ξενέρωμα.

Διακοπές στο κρατίδιο της Κρήτης, μπαρουτοκαπνισμένος, καμμένος (εντός κι εκτός εισαγωγικών), χαμογελαστός και τα ρέστα. Ένας μαλάκας πετάει ένα κουπάκι από παγωτό στον δρόμο. Κορνάρεις, βρίζεις, μουτζώνεις, η απάντηση είναι ένα μπουκάλι, ένα κουτάκι και μερικά ακόμα σκουπίδια βγαλμένα κατευθείαν από τον κώλο του και πεταμένα περήφανα και επιδεικτικά. Μπράβο διαγαλαξιακέ κάγκουρα, συγχαρητήρια μαλάκα, με εκδικήθηκες, με ξενέρωσες, είσαι και ο πρώτος σγουάου σούπερ ντούπερ και το μουνάκι της μανούλας σου.

Σχολιαστής κρατικής τιβί σε μια χώρα της Ευρώπης, νομίζω Ελλάδα τη λένε. Μαύρος αθλητής, χτυπάει μετάλιο, το παλεύει, προσπαθεί, βάζει τα δυνατά του. Από που είναι; Από το Τρίνινταντ και Ταμπάκο. Από που; Πως είπατε; Ξενερώνεις που καταλαβαίνεις τη γλώσσα, εύχεσαι να ήξερες μια άλλη, ας πούμε Ισλανδικά, ναι! Ισλανδικά. Να καταλαβαίνεις τη γλώσσα των ξωτικών και της Μπγιορκ, άντε δε γαμιέται έστω τη γλώσσα των άσχημων Ορκ. Κάτι. Αλλά όχι το Τρίνιτι και Ταμπάκη. Μέρσι.

Από την άλλη

Βόλτες στην Παλιά Πόλη, παράπονα, γκρίνιες, θα μπορούσε να είναι καλύτερα, να έχει χώρο για να αναπνεύσεις, κόσμο να σου χαμογελάσει, φαγητά καλά να δοκιμάσεις, κρασιά καλά να πιεις. Στα διάλα, μια χαρά περνάμε. Βλέπεις φίλους που σου λείπουν, μάλλον τους λείπεις κι εσύ, κάτι είναι κι αυτό, αγαπώ το πισί μου γιατί οι φίλοι μου ζουν εκεί. Μεγάλες κουβέντες, γουστάρεις να σκέφτεσαι έτσι, έχεις αλλάξει θέμα αλλά παράγραφο ακόμα να αλλάξεις.

Γυρνάς απέξω, όχι τώρα αλλά πριν από ώρες, τώρα μόλις ξύπνησες, δε θυμάσαι τίποτα, μάλλον γύρισες με το αμάξι, δεν θυμάσαι τίποτα αλλά είσαι σίγουρος ότι πέρασες καλά. Δεν θυμάσαι τίποτα, τι άλλο να πεις. Άλλαξε παράγραφο, κούρασες.

Προσπαθείς να κοιμηθείς, βράδυ είναι, αργά, ξημερώνει σε λίγο. Προσπαθείς, αλλά έχεις τόσα στο κεφάλι που αν τα βάλεις πάλι κάτω από το μαξιλάρι μαζί με τα χέρια, σε λίγο το κεφάλι θα ακουμπήσει οροφή. Και είναι ψηλοτάβανο το γαμίδι. Ανοίγεις μπρόζερ, λογκίν, γράφεις, γράφεις, γράφεις, το πιστεύεις αφού το έχεις αποτυπώσει τρεις φορές, σκέφτεσαι ότι έχεις να το κάνεις καιρό, χαίρεσαι που συμβαίνει, δεν θες να σταματήσεις αλλά άρχισες να σου τα σπας, νύσταξες λίγο, τέλειωσε και το άλμπουμ των fleet foxes που είχες βάλει πριν 39 λεπτά για να κοιμηθείς. Πατάς το πλέι και ξαναπέφτεις.

Let's get retarted

Είναι ένα τραγούδι των ΒΕΡ (τί είναι αυτό καλύτερα να το ψάξει όποιος διαβάζει, δλδ αν διαβάζει κανείς). Είναι το τραγούδι "Let's get it started" που στην αρχή είχε τον τίτλο της επικεφαλίδας. Οι Αμερικάνοι όμως, γνωστοί για τον αναίτιο πουριτανισμό τους (κατά την αναίσχυντη άποψή μου) δεν επέτρεψαν να κυκλοφορήσει με "προσβλητικό" για κάποιες κοινωνικές ομάδες τίτλο και επέβαλαν στους ΒΕΡ να το αλλάξουν. Και αυτοί, που δεν είναι και κανένα συγκρότημα με άποψη αλλά με χρηματικούς προσανατολισμούς, το έπραξαν.

Κάπου εδώ θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης πού το πάει ο υπογράφων. Το πάει στο ότι τελευταία δεν υπάρχει μια σιγουριά για τίποτα και όλα στηρίζονται σε ένα τεράστιο "ΜΠΟΡΕΙ". Μπορεί το ένα και μπορεί το άλλο. Δεν αισθάνομαι σίγουρος για καμία έκφανση της ζωής μου και δεν μπορώ να δώσω ή να μετα-δώσω σιγουριά σε καμία πράξη μου. Σαν να στροβιλίζουν όλα σε μία κολοσιαία αβεβαιότητα που περιδίναται και καταβοθρίζει τα πάντα στην προσροφητική της μανία. Σε διάστημα δευτερολέπτων μπορεί μιά γνώμη, ένα σχέδιο μια προοπτική να περάσει από το φάσμα του λευκού στο φάσμα του μαύρου, διασχίζοντας με χάρη την ίριδα των πιθανών λύσεων ή κατασταλάξεων.

Η αβεβαιότητα αυτή λοιπόν, που πηγάζει από πολλά τραύματα και όχι από ένα, προκαλεί την καθυστέρηση. Καθυστέρηση χρονική και πνευματική. Χρονική γιατί υπό τη δαμώκλειο σπάθη της αβεβαιότητας όλες οι αποφάσεις μετακυλίονται στο "αργότερα" μπας και σώσουμε οτιδήποτε, αν σώζεται. Πνευματική γιατι το μυαλό καταρρέει υπό το βάρος της κούρασης της ίδιας του της σκέψης και επιζητάει την πνευματική ξεκούραση η οποία προκαλεί και την ίδια την καθυστέρηση. Η καθυστέρηση η αυτή τώρα, αποδιοργανώνει το μυαλό και σόι πάει το βασίλειο.

Σε περιπτώσεις που χρειάζεται η άμεση απόφαση και χαλύβδωση σωματική και πνευματική, εγώ έχω ένα μόνιμο νεφέλωμα που δε λέει να φύγει. Και όλα είναι λιγάκι κάπως, άγευστα και άχρωμα καθώς οι στόχοι χάνονται μέσα στη δίνη που λεγαμε πρίν.....

Anyway, όπως και να έχει είχα καιρό να γράψω και είπα να καλύψω το κενό... Διαβάζεις Μοϊκ?

Τα ναρκωτικα: Burial, όλο το άλμπουμ του 2006.

The lemon tree

Όχι, δε θα μιλήσω για το τραγούδι των fool's garden (χαζόκηπος;). Θα μιλήσω για μία ταινία απλή, βατή και κατανοητή που μέσα από την απλότητά της κερδίζει το θεατή και τον κάνει να σκεφτεί λιγάκι παραπέρα, όσο χρειάζεται για να μην χαλάσει το βράδυ του.

"Η λεμονιά" λοιπόν, ένα έργο περί της σχέσεως παλαιστινίων και ισραηλινών (τα πεζά αρχικά γράμματα είναι επιτηδευμένη απαξίωση της εθνικότητας γενικώς και όχι λάθος). Το στόρυ βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Υπουργός άμυνας του ισραήλ μετακομίζει σε έπαυλη στη Δυτική Όχθη όπου συνορεύει με τον κήπο χήρας παλαιστίνιας όπου κυριαρχούν οι λεμονιές που της άφησε ο πατέρας της. Οι λεμονιές υποτίθεται ότι κρίνονται απειλή για την ασφάλεια του υπουργού και πρέπει να κοπούν. Η χήρα προσφεύγει στη δικαιοσύνη και όλα γυρίζουν γύρω από αυτό.

Στην πραγματικότητα το έργο λίγη σχέση έχει με την διένεξη στη Δυτική Οχθη. Περισσότερο χτυπάει στις διενέξεις μεταξύ των ανθρώπων. Εξαργυρώνει ουσιαστικά ένα φυλετικό-εθνικό παράλογο μίσος, σε μία βουβή αντιπαράθεση δύο ανθρώπων που ουσιαστικά δε μιλάνε ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο. Στον περίγυρο υφίστανται πολλοί χαρακτήρες που αντικατοπτρίζουν πτυχές κάθε κοινωνίας. Αυτούς που μπορούν αλλά δεν θέλουν να κάνουν κάτι για να αλλάξει ο κόσμος, αυτούς που θέλουν αλλά δεν μπορούν, αυτούς που χρησιμοποιούν ευκαιρίες περιστασιακά για να αυτοαναδειχτούν, αυτούς που ασυνείδητα αποστασιοποιούνται γιατί το πρόβλημα έχει φύγει από τις πλάτες τους και εθελοτυφλούν.

Η ταινία είναι αργή σχετικά, στατική, με κατά στιγμές ωραία φωτογραφία. Ενώ μετακινείται στο χώρο (Ραμάλα, Ιερουσαλήμ, Ουάσιγκτον), κοιτάζει στο μικρόκοσμο των ατόμων χωρίς να δίνει βήμα στις "χωροταξικές" ανησυχίες κανενός. Μόνο το τείχος που υψώνεται περήφανο γύρω από την παλαιστίνη και το επιβλητικό ανώτατο δικαστήριο δεσπόζουν ως εικόνες, πέρα από τα σπίτια των εναγομένων.

Τελικά, παρασύρει τον θεατή σε μία βουβή θλίψη για την κατάντια στην οποία περιέρχεται η κοινωνία και οι σχέσεις των ανθρώπων. Η κοινωνία μπορεί να βρίσκεται στο ισραήλ, αλλά καθρεφτίζεται άνετα στο κάτοπτρο κάθε μοντέρνας χώρας. Η κάθαρση δε θα έρθει σε καμία στιγμή.

ΥΓ: Την ταινια την είδα μαζί με το Κατερινάκι, στο θερινό κινηματογράφο Ναταλι στη Θεσσαλονίκη.
ΥΓ2: Τα ναρκωτικά που πήραμε ήταν: ΤΧC- Κομπόστα, Puschifer- Momma Sed (Tandimonium Mix)