Καίγομαι, καίγεσαι, καιγόμαστε....
Ωραίο ρήμα και το θέμα έχει επικαιρότητα και εποχικότητα. Αλλά φαντάσου να καίγεται κάτι και σύ να χορεύεις γύρω του γυμνός- με φρενήρη ρυθμό, σα να γιορτάζεις την καταστροφή. Γιατί αυτό δεν περιμένει η καταστροφή. Να την γιορτάζεις και να έτσι να την ξορκίζεις. Θα μου πεις, γιορτάζεται η καταστροφή; Έχει δει το σπίτι σου να καίγεται και να μην μπορείς να το σώσεις με τίποτα; Φυσικά μιλάω μεταφορικα.
Αλλά και οι μεταφορές πλάθονται για να αγγίζουν την πραγματικότητα. Επομένως, συνεχίζω έτσι. Το καιόμενο και ο χορευτής. Ο αρνητής των πάντων και της ίδιας της "πραγματικότητας" που ολοένα μπαίνει στο σπίτι σου από κάθε χαραμάδα, από κάθε φωτεινή οθόνη, από κάθε συσκευή που μπορεί να κοινωνήσει τα ακοινώνητα. Από τη μία σου πετάν τη σπίθα, σε καίνε και από την άλλη περιμένουν να κλαις για να σε γράψει η μπομπίνα και να πουλήσουν τον πόνο σου. Γιατί ο πόνος πλέον πωλείται σε τιμή πιό ακριβή και απο το βαρέλι το αργό, εδώ και χρόνια. Συνεπώς, ας δώσεις χαρά, που η χαρά δεν πωλείται αλλά κατασκευάζεται σε εργαστήρια κρυφά και ανήλεα. Ας βγάλεις τη χαρά έξω από τα τάρταρα και ας εφοδιάσεις το σύμπαν, να δούμε πόσο θα αντέξει. Δεν καίγεται τίποτα και τίποτα δεν είναι ακριβό αν δεν του δώσεις την θλιμμένη σημασία που του αξίζει. Πάρτο αλλιώς, παράτα τα όλα και πάνε σε μία κορφή, κατέβασε με πομπώδες ύφος το παντελόνι σου και ΧΨΑ (Χέσε Ψηλά και Αγνάντεψε). Δώσε μία τελευταία παράσταση και βροντοφώναξε όχι Φακ γιέα αλλά Χελ Γιέα. Γιατί το κάψιμο θέλει στυλ και κόλαση.
ΥΓ: Κάτι διαφορετικό και σε άλλο ύφος που με ενέπνευσε για το παραπάνω, μάλλον το δίδυμο ξαδερφάκι του ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου