Φυτευτό...αλλά απότιστο

Καθόμουν τις προάλλες στην παραλία (δε λέω ποιά για να μην συρρέουν οι παπαράτσιδες και οι κορασίδες), ξάπλωνα στο πλάι και μέσα στη μοναξιά μου αγνάντευα τα σύννεφα. Ένα γλυκό αεράκι φυσούσε και λίγο η δροσιά του, λίγο ο φλοίσβος έφτασα σε αυτή την καταπληκτική κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Σε αυτή την στιγμή ακριβώς νομίζω ότι μου έρχονται οι πιό ωραίες και περίεργες σκέψεις μου. Έτσι θυμήθηκα το "φυτευτό".

Το "φυτευτό" είναι μία παραλαγή σκάκι. Παίζεται σε ζευγάρια, όπου κάθε μέλος ενός ζευγαριού τίθεται αντιμέτωπο με ένα μέλος από άλλο ζευγάρι. Το ωραίο είναι πως τα μέλη του κάθε ζευγαριού έχουν αντίθετα χρώματα, ο καθένας στην σκακιέρα του. Έτσι, ότι πιόνια "τρώει" καθένας στη σκακιέρα του τα δίνει στο συμπαίκτη του, ο οποίος τα χρησιμοποιεί κατά το δωκούν στη δικιά του σκακιέρα αντί για κινήσεις. Εν ολίγοις, έχεις βοήθεια από το συμπαίκτη σου, αλλά πρέπει και να προσέχεις γιατί μπορεί από πλεονεκτική να βρεθείς σε μειονεκτική θέση από κομμάτια που θα "φυτέψει" ο αντίπαλος.

Το μυαλό μου όμως μου έκανε ένα περίεργο παιχνίδι. Σκεπτόμενος το "φυτευτό" αντίκρυσα 2 ανθρώπους κατά τα άλλα όμοιους αλλά διαφορετικές οντότητες. Ένας "ομφάλιος λώρος" ξεκινούσε από την κοιλιά του καθενός και κατέληγε στο κεφάλι του άλλου. Ήταν ξαπλωμένοι παράλληλα και ανάποδα, έτσι ώστε τα πόδια του ενός να "κοιτάζουν" το κεφάλι του άλλου. Σε αυτό το σημείο ξύπνησα, αλλά άφησα τη σκέψη να συνεχίσει. Σκέφτηκα τα παράλληλα σύμπαντα που μπορεί να υπάρχουν. Φαντάστηκα έναν εαυτό όμοιο με εμένα, μόνο που εγώ παίζω με τα λευκά και αυτός με τα μαύρα. Αντίθετα. Ότι κερδίζει καθένας από τον αντίπαλο το δίνει στον άλλο. Θέλεις πέστο γνώσεις, θέλεις εμπειρία, θέλεις τύχη, θέλεις διαίσθηση, θέλεις κατατανόηση, θέλεις πέστο Βαγγέλη. Όλα αυτά τα οποία δεν το περιμένεις αλλά σε βοηθάνε να ανταπεξέλθεις σε κρίσιμες στιγμές και να την βγάλεις καθαρή. Από την άλλη όμως ο αντίπαλος μπορεί να πετάξει στη σκακιέρα εμπόδια τα οποία ποτέ δεν είχες υπολογίσει ή φανταστεί, πάλι πέστο όπως θές-μη σε κουράζω κιόλας. Από το κεφάλι στην κοιλιά και αντίστροφα. Δύο οργανισμοί σε μία πορεία που αφουγκράζονται και ζουν σαν τα σιαμαία, μόνο που δε το καταλαβαίνουν. Θεός; Ίσως, αλλά μάλλον όχι. Μία ζωντανή αντίθεση, τόσο ζωντανή όσο και η ζωή η ίδια που κάνει τα πάντα να γυρίζουν. Food for your head.

Μπορεί να ψάξω να βρώ το "συμπαίκτη" μου και να του κλείσω πονηρά το μάτι όταν με ικανοποιεί ή να τον προτρέψω να παίζει καλύτερα όταν χρειαστεί. Αλλά πάντα θα ξέρω ότι μπορεί και αυτός να χρειάζεται το ίδιο και μάλιστα δεν θα τα καταφέρει κανείς από τους 2 αν ο άλλος χάσει.