Τόλμη και αλητεία

Ποδηλάτης, Πολη-λάτης, Ποδαλήτης, Πολη-αλήτης...

Η χαρά της λεξηπλασίας. Η τόλμη και η αλητεία να οδηγάς ποδήλατο σε μία πόρνη ελληνική πόλη (με το συμπάθειο Σαλόνικα, αλλά είσαι πόλη που σε παίρνουν πολλοί).

Βόλτα με το δίτροχο χωρίς μηχανή λοιπόν. Μόνο στήριγμα τα πόδια και οι γραμμωμένοι (ούτε) κοιλιακοί. Τόλμη και αλητεία. Τόλμη, γιατί πρέπει να είσαι τολμηρός για να βγείς με τις μπάντες και γύρω γύρω όλοι φορτηγά και στη μέση ο Πολη-αλήτης. Αλητεία γιατί τους κάνεις όλους να πληρώνουν την έξοδό σου αυτή και με το παραπάνω. Εξηγούμαι στα ίσα και στα γρήγορα.

• Γουστάρω το βλέμμα τους όταν με περιμένουν στα φανάρια και στα στενά να περάσω. Λες και η καθυστέρηση που θα τους προσφέρω θα τους αφήσει πίσω στο σιρκουί.
  
• Τρελαίνομαι να τους προσπερνάω στα κόκκινα φανάρια, που για εμένα δεν υπάρχουν. Γιατί υπάρχουν πεζοδρόμια, διαβάσεις και όλα αυτά που ένα μηχανοκίνητο δεν θα τολμούσε να πατήσει
• Καυλώνω να τους βλέπω να ιδρώνουν στην θέση τους, ενώ εγώ ιδρώνω από την προσπάθεια. Who's the man now?
• Μπορώ να παρατηρήσω δέκα φορές παραπάνω υπέροχες γυναίκες, να πάω πιό κοντά τους, να τους μιλήσω, να δω το στρινγκ να γράφει στο άσπρο παντελόνι χωρίς να κορνάρει κανείς μαλάκας.
  
• Ναι αναπνέω το καυσαέριό σας μαλάκες, ναι με βρέχεται στισ λακούβες. Το καυσαέριο το αποβάλλω με την πρώτη ανάσα και στεγνώνω με τον αέρα πάνω μου.
• Πάρκιν? Πάρκιν? Όλος ο κόσμος είναι ένα μεγάλο πάρκιν. Μπορείται να αγχωθείτε.
• 'Αμα μου τη δώσει κάνω και καμία σούζα και κανένα πεταγματάκι και νιώθω πιτσιρικάς ακόμα. Τελευταία φορά πότε ξανανιώσατε ρε?

Και όλα αυτά χωρίς την υποψία ποδηλατόδρομών. Και να πω του στραβού το δίκιο και της ξανθιάς της εξυπνάδα, δεν χρειάζομαι. Και ας είμαι λιγάκι πιό κοντά στον Α. Πέτρο, μεγάλη η χάρη του. Το να οδηγάς το πολή-λατο μέσα στην Σκατίδα των αυτοκινήτων, είναι μεγάλη αλητεία. Ο ιδρώτας σίγουρα μυρίζει καλύτερα από τα σκατά. Φακ Γιέα.

ΥΓ: Queens of the Stone Age....Για να λέμε και τι ναρκωτικά παίρνουμε όταν γράφουμε....