Μόνολογκ (χωρίς τίτλο, χωρίς φωτογραφία)

Από τη μία..

Ένας μαυρούλης από την καραιβική αλλάζει 6 ταχύτητες σε 5 δευτερόλεπτα, σπάει ρεκόρ, καρδιές, αρχίδια. Την ώρα που τερματίζει ο δεύτερος, αυτός δίνει δηλώσεις και φωτογραφίζεται δίπλα από τον πίνακα με το ρεκόρ του. Δεν ξέρεις αν νιώθεις έκπληξη, τσατίλα ή ξενέρωμα.

Διακοπές στο κρατίδιο της Κρήτης, μπαρουτοκαπνισμένος, καμμένος (εντός κι εκτός εισαγωγικών), χαμογελαστός και τα ρέστα. Ένας μαλάκας πετάει ένα κουπάκι από παγωτό στον δρόμο. Κορνάρεις, βρίζεις, μουτζώνεις, η απάντηση είναι ένα μπουκάλι, ένα κουτάκι και μερικά ακόμα σκουπίδια βγαλμένα κατευθείαν από τον κώλο του και πεταμένα περήφανα και επιδεικτικά. Μπράβο διαγαλαξιακέ κάγκουρα, συγχαρητήρια μαλάκα, με εκδικήθηκες, με ξενέρωσες, είσαι και ο πρώτος σγουάου σούπερ ντούπερ και το μουνάκι της μανούλας σου.

Σχολιαστής κρατικής τιβί σε μια χώρα της Ευρώπης, νομίζω Ελλάδα τη λένε. Μαύρος αθλητής, χτυπάει μετάλιο, το παλεύει, προσπαθεί, βάζει τα δυνατά του. Από που είναι; Από το Τρίνινταντ και Ταμπάκο. Από που; Πως είπατε; Ξενερώνεις που καταλαβαίνεις τη γλώσσα, εύχεσαι να ήξερες μια άλλη, ας πούμε Ισλανδικά, ναι! Ισλανδικά. Να καταλαβαίνεις τη γλώσσα των ξωτικών και της Μπγιορκ, άντε δε γαμιέται έστω τη γλώσσα των άσχημων Ορκ. Κάτι. Αλλά όχι το Τρίνιτι και Ταμπάκη. Μέρσι.

Από την άλλη

Βόλτες στην Παλιά Πόλη, παράπονα, γκρίνιες, θα μπορούσε να είναι καλύτερα, να έχει χώρο για να αναπνεύσεις, κόσμο να σου χαμογελάσει, φαγητά καλά να δοκιμάσεις, κρασιά καλά να πιεις. Στα διάλα, μια χαρά περνάμε. Βλέπεις φίλους που σου λείπουν, μάλλον τους λείπεις κι εσύ, κάτι είναι κι αυτό, αγαπώ το πισί μου γιατί οι φίλοι μου ζουν εκεί. Μεγάλες κουβέντες, γουστάρεις να σκέφτεσαι έτσι, έχεις αλλάξει θέμα αλλά παράγραφο ακόμα να αλλάξεις.

Γυρνάς απέξω, όχι τώρα αλλά πριν από ώρες, τώρα μόλις ξύπνησες, δε θυμάσαι τίποτα, μάλλον γύρισες με το αμάξι, δεν θυμάσαι τίποτα αλλά είσαι σίγουρος ότι πέρασες καλά. Δεν θυμάσαι τίποτα, τι άλλο να πεις. Άλλαξε παράγραφο, κούρασες.

Προσπαθείς να κοιμηθείς, βράδυ είναι, αργά, ξημερώνει σε λίγο. Προσπαθείς, αλλά έχεις τόσα στο κεφάλι που αν τα βάλεις πάλι κάτω από το μαξιλάρι μαζί με τα χέρια, σε λίγο το κεφάλι θα ακουμπήσει οροφή. Και είναι ψηλοτάβανο το γαμίδι. Ανοίγεις μπρόζερ, λογκίν, γράφεις, γράφεις, γράφεις, το πιστεύεις αφού το έχεις αποτυπώσει τρεις φορές, σκέφτεσαι ότι έχεις να το κάνεις καιρό, χαίρεσαι που συμβαίνει, δεν θες να σταματήσεις αλλά άρχισες να σου τα σπας, νύσταξες λίγο, τέλειωσε και το άλμπουμ των fleet foxes που είχες βάλει πριν 39 λεπτά για να κοιμηθείς. Πατάς το πλέι και ξαναπέφτεις.