Κάντα όλα ανάποδα

Όπως είπε και ο μεγάλος γερμανός φιλόσοφος Καρλ Χαινζ Ρουμενινγκε στο βιβλίο του "Κάντα όλα ανάποδα" : "Κάντα όλα ανάποδα και αν δε σου βγεί πάρτο από την αρχή και όπου σου βγεί".

Επειδή λοιπόν δεν μας (μου) βγαίνει θα πρέπει να μάθουμε (μάθω) να τα κάνω όλα ξανά από την αρχή. Πρέπει να μάθουμε (μάθω), να κοιτάμε, να περπατάμε, να μιλάμε, να γράφουμε, να τρώμε, να πίνουμε, να ακούμε, να φλερτάρουμε, να αγαπάμε, να κάνουμε έρωτα, να χαιρόμαστε, να απογοητευόμαστε, να νευριάζουμε, να χέζουμε -εεε...να αφοδεύουμε ήθελα να πω- από την αρχή. Πρέπει να βγάλουμε (βγάλω) τις πάνες και να μάθουμε (μάθω) να πηγαίνουμε (πηγαίνω) αρχικά στο γιο-γιο -όχι το yo που κάνουν οι αράπηδες ράπερ, αλλά αυτό το μικρό λεκανάκι που μας μάθαν (μου μάθαν) να κάνουμε (κάνω) τις ακαθαρισίες μας (μου)-και με τά στην τουαλέτα.

Τόσα χρόνια σχολεία, φροντιστήρια, πανεπιστήμια, διαλέξεις, λέξεις, ήξεις αφίξεις και τον λαιμό σου να το πνίξεις, τόσα γαμημένα χρόνια ένα στρογγυλό τίποτα (κατά προτίμηση κίτρινο τίποτα). Γιατί κάθε μέρα που περνάει νιώθουμε (νιώθω) ότι δεν ξέρουμε (ξέρω) τίποτα. "Τοποθέτησα την υπόθεση μου στο τίποτα" που λέει και ο Στιρνερ στον "Μοναδικό" του, αλλά εδώ δεν είναι καμία γαμημένη υπόθεση μα η πρόθεση και η ανάθεση της ίδιας της πραγματικότητας που άλλοι ονομάζουν ζωή, εμείς (εγώ ) όμως τη λέμε Βαγγέλη (ποιός). Από το τίποτα στο τίποτα και πάλι από την αρχή, σαν τον ταξιωδιώτη του παντώς. Μια δίνη από πισωγυρίσματα, έτσι ώστε να νομίζουμε (νομίζω) ότι όλα αυτά που πέρασαν αντί να γερνάνε το μυαλό μας (με την έννοια της ωρίμανσης), το αφήνουν παγερά αδιάφορο και κενό. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, ένας μήνας, ένας αιώνας, μια στιγμή. Δύσκολα τα πράματα να τα πάρεις από την αρχή, το μυαλό μπορεί να θέλει η σαρξ μεν αδύνατη και αισχρή. Τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα.

Σταματάω γιατί θα αρχίσω να παραλληρώ και δεν αρμόζει στους συνδετημόνες ( η τους συν-δαιμόνους) μου. Μπαρμπα-γιάννη Μακρυγιάννη, δεν μας τα έμαθες καλά και τώρα στα γεράματα θα πρέπει να γειράσκω αεί διδασκόμενος τα αδίδακτα.

ΥΓ: Τα ναρκωτικά μας: KultuR Shock-Hashishi, στην έκδοση απο το τελευταίο αλμπουμ.

Let the sunshine

Διάλειμμα από το κράξιμο. Όταν πέφτει πολύ σε μιζεριάζει. Όταν δεν υπάρχει καθόλου σε κοιμίζει. Και μια πολύ καλή αφορμή θα είναι μια αναφορά σε αυτό που έλεγα στο δεύτερο ποστ μου στο βλογ αυτό. Ναι λέιντιζ εντ τζέντλεμεν, υπάρχουν και πράγματα που μας αρέσουν (ή καλύτερα "μου", για να μην καπελώσω και τους συν-μπλογκάνθρωπους). "Προφανώς!", θα μου πείτε. Κοιτάξτε όμως λίγο την μιζέρια γύρω σας. Κατσουφιασμένες φάτσες, κουρασμένα χαμόγελα, βιαστικές καλημέρες. Όχι, καχύποπτοι αναγνώστες! Δεν θα κράξω πάλι. Λίγη εμπιστοσύνη.. Το μυαλό μου τρέχει μέσα στην κεφάλα μου (ευτυχώς και όλως παραδόξως) πιο γρήγορα από το χέρι μου πάνω στο πληκτρολόγιο, οπότε χειρόφρενο-ανασύνταξη και λετς γκόου.

Κεφάλαιο 1 - Θετική ενέργεια

Μακάρι να είχαν όλοι οι άνθρωποι στο μυαλό τους αυτές τις δύο λέξεις. Μπι κουλ μαν. Και άυριο από την ανατολή θα ξημερώσει. Και αύριο βοριάς θα φυσάει στην Ξάνθη. Και άυριο μέρα είναι, για να κλείσω με κλισέ. Για τι ακριβώς μιλάω; Πέρα από την φοβερή ικανότητα ορισμένων να είναι αισιόδοξοι σε πολύ ζόρικες στιγμές, μιλάω για την όρεξη ενός ανθρώπου να γελάει όταν δεν έχει λόγο να γκρινιάζει. Δηλαδή μια θετική προ-διάθεση. Σκεφτείτε πόσο σημαντικό είναι. Και φυσικά, (εξελικτικά) οδηγεί με τον καιρό σε ακόμα καλύτερες και φωτεινότερες διαθέσεις. Αλλά ακόμα και σε αυτό το επίπεδο σε κάνει ένα καλύτερο άνθρωπο (κλισέ αλλά αλήθεια). Καλύτερο ως προς την επιρροή που έχεις στους άλλους. Γέλα ρε άνθρωπε και κάνε με κι εμένα να γελάσω. Μπορεί να έχω τις μαύρες μου. Μπορεί να ξύπνησα στραβά. Μη μου τη σπας (tsits edit). Μην είσαι στραβός όταν είσαι σε ευθεία. Μην είσαι ξινός σαν λεμόνι και βαρύς σαν μενίρ. Κάνε πράξη το "καλύτερο κοπλιμέντο όλων των εποχών". Πόσο σημαντικό! Να επηρρεάζεις θετικά τους γύρω σου. Αυτοί οι άνθρωποι μ' αρέσουν. Μια τεράστια τελεία εδώ .

Κεφάλαιο 2 - Εξελικτική διάθεση (Δαρβίνος edit)

Εξέλιξη σημαίνει μετάβαση σε μια κατάσταση καλύτερη. Δεν γίνεται να μη βλέπει κανείς σε ποια κατεύθυνση κινούμαστε τα τελευταία 2000 χρόνια! Στραβός είναι ο γυαλός η στραβά αρμενίζω;

Ωραίος αυτός που θέλει να αναβαθμίσει την ποιότητα της ζωής του. Αυτός που τρέχει και πρήζει τον αραχτό ξυσαρχίδη Έλληνα (αυτόν που δεν μου αρέσει) για να γίνει επιτέλους κάτι. Που θέλει την πόλη του να αναπνέει όχι νέφος αλλά οξυγόνο. Να δονείται όχι από θορύβους αλλά από μουσικές. Και κάνει κάτι γι' αυτό.

Ωραίος αυτός που γουστάρει ακόμα με το σύνθημα (του Μάη) "δεν ζητάμε πολλά, τα θέλουμε όλα". Αυτός που δεν συμβιβάζεται αλλά κηνυγάει το καλύτερο, ζώντας χαμογελαστά το τώρα. Δεν είμαι ο Βούδας ούτε ο Γκάντι. Και φυσικά ούτε ο Τζον Όλντμαν. Αυτονόητα έπρεπε να είναι αυτά. Αν δεν τείναμε να γυρίσουμε στην πιθηκόμορφη συνείδηση μας.

Μεγάλη τελεία και βίντεο γιατί είμαστε και πολύ Φακ Γιέα βλογ. Καλησπέρες .

Υ.Γ: Απόσπασμα στίχων από το ποίημα¨Κούφιοι άνθρωποι" του Τ. Έλιοτ (1925).

"...μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου"

Φυτευτό...αλλά απότιστο

Καθόμουν τις προάλλες στην παραλία (δε λέω ποιά για να μην συρρέουν οι παπαράτσιδες και οι κορασίδες), ξάπλωνα στο πλάι και μέσα στη μοναξιά μου αγνάντευα τα σύννεφα. Ένα γλυκό αεράκι φυσούσε και λίγο η δροσιά του, λίγο ο φλοίσβος έφτασα σε αυτή την καταπληκτική κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Σε αυτή την στιγμή ακριβώς νομίζω ότι μου έρχονται οι πιό ωραίες και περίεργες σκέψεις μου. Έτσι θυμήθηκα το "φυτευτό".

Το "φυτευτό" είναι μία παραλαγή σκάκι. Παίζεται σε ζευγάρια, όπου κάθε μέλος ενός ζευγαριού τίθεται αντιμέτωπο με ένα μέλος από άλλο ζευγάρι. Το ωραίο είναι πως τα μέλη του κάθε ζευγαριού έχουν αντίθετα χρώματα, ο καθένας στην σκακιέρα του. Έτσι, ότι πιόνια "τρώει" καθένας στη σκακιέρα του τα δίνει στο συμπαίκτη του, ο οποίος τα χρησιμοποιεί κατά το δωκούν στη δικιά του σκακιέρα αντί για κινήσεις. Εν ολίγοις, έχεις βοήθεια από το συμπαίκτη σου, αλλά πρέπει και να προσέχεις γιατί μπορεί από πλεονεκτική να βρεθείς σε μειονεκτική θέση από κομμάτια που θα "φυτέψει" ο αντίπαλος.

Το μυαλό μου όμως μου έκανε ένα περίεργο παιχνίδι. Σκεπτόμενος το "φυτευτό" αντίκρυσα 2 ανθρώπους κατά τα άλλα όμοιους αλλά διαφορετικές οντότητες. Ένας "ομφάλιος λώρος" ξεκινούσε από την κοιλιά του καθενός και κατέληγε στο κεφάλι του άλλου. Ήταν ξαπλωμένοι παράλληλα και ανάποδα, έτσι ώστε τα πόδια του ενός να "κοιτάζουν" το κεφάλι του άλλου. Σε αυτό το σημείο ξύπνησα, αλλά άφησα τη σκέψη να συνεχίσει. Σκέφτηκα τα παράλληλα σύμπαντα που μπορεί να υπάρχουν. Φαντάστηκα έναν εαυτό όμοιο με εμένα, μόνο που εγώ παίζω με τα λευκά και αυτός με τα μαύρα. Αντίθετα. Ότι κερδίζει καθένας από τον αντίπαλο το δίνει στον άλλο. Θέλεις πέστο γνώσεις, θέλεις εμπειρία, θέλεις τύχη, θέλεις διαίσθηση, θέλεις κατατανόηση, θέλεις πέστο Βαγγέλη. Όλα αυτά τα οποία δεν το περιμένεις αλλά σε βοηθάνε να ανταπεξέλθεις σε κρίσιμες στιγμές και να την βγάλεις καθαρή. Από την άλλη όμως ο αντίπαλος μπορεί να πετάξει στη σκακιέρα εμπόδια τα οποία ποτέ δεν είχες υπολογίσει ή φανταστεί, πάλι πέστο όπως θές-μη σε κουράζω κιόλας. Από το κεφάλι στην κοιλιά και αντίστροφα. Δύο οργανισμοί σε μία πορεία που αφουγκράζονται και ζουν σαν τα σιαμαία, μόνο που δε το καταλαβαίνουν. Θεός; Ίσως, αλλά μάλλον όχι. Μία ζωντανή αντίθεση, τόσο ζωντανή όσο και η ζωή η ίδια που κάνει τα πάντα να γυρίζουν. Food for your head.

Μπορεί να ψάξω να βρώ το "συμπαίκτη" μου και να του κλείσω πονηρά το μάτι όταν με ικανοποιεί ή να τον προτρέψω να παίζει καλύτερα όταν χρειαστεί. Αλλά πάντα θα ξέρω ότι μπορεί και αυτός να χρειάζεται το ίδιο και μάλιστα δεν θα τα καταφέρει κανείς από τους 2 αν ο άλλος χάσει.

Να καίγεσαι αργά αλλά σταθερά....

Καίγομαι, καίγεσαι, καιγόμαστε....

Ωραίο ρήμα και το θέμα έχει επικαιρότητα και εποχικότητα. Αλλά φαντάσου να καίγεται κάτι και σύ να χορεύεις γύρω του γυμνός- με φρενήρη ρυθμό, σα να γιορτάζεις την καταστροφή. Γιατί αυτό δεν περιμένει η καταστροφή. Να την γιορτάζεις και να έτσι να την ξορκίζεις. Θα μου πεις, γιορτάζεται η καταστροφή; Έχει δει το σπίτι σου να καίγεται και να μην μπορείς να το σώσεις με τίποτα; Φυσικά μιλάω μεταφορικα.

Αλλά και οι μεταφορές πλάθονται για να αγγίζουν την πραγματικότητα. Επομένως, συνεχίζω έτσι. Το καιόμενο και ο χορευτής. Ο αρνητής των πάντων και της ίδιας της "πραγματικότητας" που ολοένα μπαίνει στο σπίτι σου από κάθε χαραμάδα, από κάθε φωτεινή οθόνη, από κάθε συσκευή που μπορεί να κοινωνήσει τα ακοινώνητα. Από τη μία σου πετάν τη σπίθα, σε καίνε και από την άλλη περιμένουν να κλαις για να σε γράψει η μπομπίνα και να πουλήσουν τον πόνο σου. Γιατί ο πόνος πλέον πωλείται σε τιμή πιό ακριβή και απο το βαρέλι το αργό, εδώ και χρόνια. Συνεπώς, ας δώσεις χαρά, που η χαρά δεν πωλείται αλλά κατασκευάζεται σε εργαστήρια κρυφά και ανήλεα. Ας βγάλεις τη χαρά έξω από τα τάρταρα και ας εφοδιάσεις το σύμπαν, να δούμε πόσο θα αντέξει. Δεν καίγεται τίποτα και τίποτα δεν είναι ακριβό αν δεν του δώσεις την θλιμμένη σημασία που του αξίζει. Πάρτο αλλιώς, παράτα τα όλα και πάνε σε μία κορφή, κατέβασε με πομπώδες ύφος το παντελόνι σου και ΧΨΑ (Χέσε Ψηλά και Αγνάντεψε). Δώσε μία τελευταία παράσταση και βροντοφώναξε όχι Φακ γιέα αλλά Χελ Γιέα. Γιατί το κάψιμο θέλει στυλ και κόλαση.

ΥΓ: Κάτι διαφορετικό και σε άλλο ύφος που με ενέπνευσε για το παραπάνω, μάλλον το δίδυμο ξαδερφάκι του ΕΔΩ

Ζήστε το σήμερα (και-ο-Θεός-βοηθός edit)

• Το Ισραήλ φοβάται μη του σκάσει πυρηνικό διαστρικό υπεργαλαξιακό βομβίδιο σε ένα χρόνο και ετοιμάζεται να ξεκινήσει την τρέλα μόνο του. Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Χειροκρότημα παρακαλώ.(διαβάστε)

• Τα προσωπικά μας δεδομένα γίνονται μπάλα. Κλωτσάει η Ευρώπη, κοντρολάρει έξοχα η Αμερική, δίνει μπαλιά τρύπα στην Ευρώπη (που έχει κινηθεί φανταστικά πίσω από την πλάτη της άμυνας, δηλαδή εμάς) και η Γηραιά Αλβιώνα σκοράρει ένα απίθανο γκολ στην κενή και απροστάτευτη (ναι, πάλι για εμάς μιλάω) εστία των αντίπαλων. Ποιοι είναι οι αντίπαλοι; Καλό ερώτημα! (διαβάστε)

• Στην Ελλαδίτσα μας; Μας ετοιμάζουν περικοπη δαπανών. Που; Στα χρήματα που δίνουν (μεταξύ πολλών άλλων) για μίσθωση εναέριων μέσων δασοπυρόσβεσης. Κι αυτό επειδή κάτι δέντρα στο χωριό μου στην Εύβοια υπάρχουν ακόμα. Και κάποια ακόμα (αν δεν κάνω λάθος), στο τρίτο στενό δεξιά. Μαλάκες. (διαβάστε)

• Το πυρηνικό διαστρικό υπεργαλαξιακό βομβίδιο επελαύνει. Παρασύρει και το πετρέλαιο στην ξέφρενη κούρσα του, κάνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ με ευνοικό άνεμο 0.1 m/s ! Πρεζάκια πετρελαίου γυρεύουν τη νοθευμένη δόση τους στην Ομόνοια, ενώ οι αρχές κατάσχεσαν πλοίο με 2000 τόνους φίνου μαύρου χρυσού. Και ξανά προς τη δόξα τραβάμε. (διαβάστε)

• Και στη Ζιμπάμπουε; Έλα μωρέ, ποιος τους χέζει κι αυτούς, έτσι δεν είναι; Ας κάνει καμιά συναυλία ο Geldof για την παρτη τους. Για την ιστορία πάντως, ένας τρελός με εξουσία (ε όχι, μόνο στη Ζιμπάμπουε τέτοια πράγματα!) κάνει ότι γουστάρει, τον φοράει στους πολίτες, τον φοράει στους μπάτσους, τον φοράει στους στρατιωτικούς, τον φοράει τέλος πάντων ακόμα και στις κουφάλες των δέντρων και του λένε κι ευχαριστώ. Α! Ξέχασα. Όποιος φέρει αντίρρηση δολοφονείται. (διαβάστε)

Στη Ζιμπάμπουε χύνεται αίμα. Στο Ισραήλ και το Ιράν ετοιμάζονται. Στην Ελλάδα (τα έχουμε πει) καιγόμαστε. Σε όλο τον κόσμο φακελωνόμαστε. Και όλα οδηγούν στο πετρέλαιο. 

#

"Ποδόσφαιρο είναι το άθλημα που παίζουν 11 εναντίον 11 και κερδίζουν οι Γερμανοί"

Γκάρι Λίνεκερ

#

"Ζωή εν έτει 2008 είναι η διαδικασία κατά την οποία γίνεται μια μεγάλη παρτούζα-τρενάκι και όλοι έχουν την αίσθηση ότι κάθονται μπροστά μπροστά"

Φακ Γιέα (on the cool breeze behind the sun)

#

Καλημέρα σας