Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2008

Let's get retarted


Είναι ένα τραγούδι των ΒΕΡ (τί είναι αυτό καλύτερα να το ψάξει όποιος διαβάζει, δλδ αν διαβάζει κανείς). Είναι το τραγούδι "Let's get it started" που στην αρχή είχε τον τίτλο της επικεφαλίδας. Οι Αμερικάνοι όμως, γνωστοί για τον αναίτιο πουριτανισμό τους (κατά την αναίσχυντη άποψή μου) δεν επέτρεψαν να κυκλοφορήσει με "προσβλητικό" για κάποιες κοινωνικές ομάδες τίτλο και επέβαλαν στους ΒΕΡ να το αλλάξουν. Και αυτοί, που δεν είναι και κανένα συγκρότημα με άποψη αλλά με χρηματικούς προσανατολισμούς, το έπραξαν.

Κάπου εδώ θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης πού το πάει ο υπογράφων. Το πάει στο ότι τελευταία δεν υπάρχει μια σιγουριά για τίποτα και όλα στηρίζονται σε ένα τεράστιο "ΜΠΟΡΕΙ". Μπορεί το ένα και μπορεί το άλλο. Δεν αισθάνομαι σίγουρος για καμία έκφανση της ζωής μου και δεν μπορώ να δώσω ή να μετα-δώσω σιγουριά σε καμία πράξη μου. Σαν να στροβιλίζουν όλα σε μία κολοσιαία αβεβαιότητα που περιδίναται και καταβοθρίζει τα πάντα στην προσροφητική της μανία. Σε διάστημα δευτερολέπτων μπορεί μιά γνώμη, ένα σχέδιο μια προοπτική να περάσει από το φάσμα του λευκού στο φάσμα του μαύρου, διασχίζοντας με χάρη την ίριδα των πιθανών λύσεων ή κατασταλάξεων.

Η αβεβαιότητα αυτή λοιπόν, που πηγάζει από πολλά τραύματα και όχι από ένα, προκαλεί την καθυστέρηση. Καθυστέρηση χρονική και πνευματική. Χρονική γιατί υπό τη δαμώκλειο σπάθη της αβεβαιότητας όλες οι αποφάσεις μετακυλίονται στο "αργότερα" μπας και σώσουμε οτιδήποτε, αν σώζεται. Πνευματική γιατι το μυαλό καταρρέει υπό το βάρος της κούρασης της ίδιας του της σκέψης και επιζητάει την πνευματική ξεκούραση η οποία προκαλεί και την ίδια την καθυστέρηση. Η καθυστέρηση η αυτή τώρα, αποδιοργανώνει το μυαλό και σόι πάει το βασίλειο.

Σε περιπτώσεις που χρειάζεται η άμεση απόφαση και χαλύβδωση σωματική και πνευματική, εγώ έχω ένα μόνιμο νεφέλωμα που δε λέει να φύγει. Και όλα είναι λιγάκι κάπως, άγευστα και άχρωμα καθώς οι στόχοι χάνονται μέσα στη δίνη που λεγαμε πρίν.....

Anyway, όπως και να έχει είχα καιρό να γράψω και είπα να καλύψω το κενό... Διαβάζεις Μοϊκ?

Τα ναρκωτικα: Burial, όλο το άλμπουμ του 2006.

2 σχόλια:

mike είπε...

Κάτι κάνω φίλος. Αν καταφέρει το μυαλό να χαλαρώσει όσο χρειάζεται, μέσα στη βδομάδα θα επιστρέψω κι εγώ από τη θερινή νάρκη. Καληνύχτες!

LoRD_D2 είπε...

there is life on Kimmerland...